Trwa dyskusja w gminie Libiąż, czy w remizie w Żarkach zamontować platformę schodową dla osób z niepełnosprawnościami, czy też wybudować windę.

Dobudowę tej drugiej, zamiast platformy, zaproponował były wiceburmistrz i sołtys Stanisław Garlacz - piszemy o tym tutaj. Zwrócił uwagę, że platforma umożliwiłaby dotarcie jedynie na pierwsze piętro. Na drugie nie byłoby to możliwe – biegi schodowe są tam zbyt wąskie, by zamontować takie urządzenie. Między innymi z tego powodu, w jego ocenie, droższym, lecz rozsądniejszym rozwiązaniem byłaby winda.

Burmistrz Jacek Latko jest jednak przeciwnego zdania i żadnego problemu nie widzi. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego – w demokracji różnica opinii jest czymś naturalnym.

Zaskakuje natomiast jeden z jego argumentów. Stwierdził bowiem, że budowa windy mogłaby wiązać się z koniecznością wyznaczenia miejsca parkingowego dla osób z niepełnosprawnościami przy remizie. Być może nie tyle „wiązać się”, co stanowić jej uzupełnienie – skoro mamy windę, to miejmy i miejsce do parkowania dla osób z niepełnosprawnościami. Tymczasem pojawia się obawa, że wyznaczenie „niebieskiego” miejsca utrudni życie pozostałym kierowcom, bo parking jest niewielki.

Trudno nie odnieść wrażenia, że taka argumentacja pomija istotę problemu. Oby nikt nie musiał przekonywać się w praktyce, jaka jest różnica między niedogodnością dla osoby sprawnej a realną barierą dla osoby z niepełnosprawnością. Ta pierwsza, nawet jeśli będzie musiała zaparkować dalej, do remizy wejdzie – najwyżej zajmie jej to kilka minut dłużej. Ta druga, pozbawiona odpowiedniego miejsca parkingowego i udogodnień, może w ogóle zrezygnować z wizyty.

Zastanawia również, dlaczego o konieczności wyznaczenia miejsca parkingowego mówi się wyłącznie w kontekście budowy windy. Czy oznacza to, że przy platformie schodowej nie byłoby ono potrzebne? Taka logika wydaje się co najmniej wątpliwa.

Trudno zrozumieć, dlaczego zapewnienie miejsca dla osób z niepełnosprawnościami miałoby być problemem. To tak, jakby problemem byli sami zainteresowani. Przypomina to sytuację, w której ktoś mówi: „budujemy centrum rozrywki, ale niestety trzeba będzie wybudować w nim toalety”. Tymczasem w Europie XXI wieku, uznawanej za rozwiniętą część świata, miejsca parkingowe i inne udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami powinny być standardem, a nie przedmiotem sporu i problemem.