Szpital w Chrzanowie rośnie w oczach. Powstają nowe oddziały, trwa modernizacja budynków. Rozmach godny miasta wojewódzkiego. A jednocześnie placówka tonie w długach i ma coraz większe problemy z bieżącym funkcjonowaniem. Jak to możliwe, że milionowe inwestycje idą w parze z brakiem pieniędzy na leczenie pacjentów?

Szpital Powiatowy w Chrzanowie potrafi skutecznie sięgać po dotacje na rozbudowę i modernizację swojej bazy. Powstaje nowa psychiatria, hospicjum, remontowane są istniejące bloki i oddziały. Z zewnątrz wygląda to imponująco, jak w dużym mieście wojewódzkim.
Problem w tym, że równocześnie brakuje pieniędzy na bieżące leczenie. Narodowy Fundusz Zdrowia nie pokrywa w pełni kosztów świadczeń, a szpitale – także chrzanowski – muszą się zadłużać, by przetrwać. Nie starcza na zapłacenie kontrahentom za leki, żywienie i inne podstawowe usługi.
Obie sfery – inwestycje i leczenie – finansowane są z różnych źródeł. Są jak dwa światy pod jednym dachem. Dlatego przeciętnemu mieszkańcowi trudno zrozumieć, jak to możliwe, że na nowe budynki pieniądze się znajdują, a na lekarstwa i personel już nie.

Patrząc z nadzieją na kolejne etapy rozbudowy szpitala, warto pamiętać, że te nowoczesne gabinety i sale chorych mogą kiedyś stać puste. Bo co z tego, że będą piękne, skoro nie będzie za co opłacić lekarzy i pielęgniarek? Starsi mieszkańcy pamiętają przecież już jedną zapaść w służbie zdrowia i dwudziestoletnie oczekiwanie na uruchomienie nowego szpitala w Chrzanowie.
Na razie przestoje w Chrzanowie wynikały głównie z braków kadrowych. Za miedzą, w Jaworznie, sytuacja jest odwrotna – personel jest, ale zabrakło pieniędzy na wykonywanie zabiegów, więc część z nich trzeba było wstrzymać.
Czarnowidztwo? Być może. Ale trudno wyobrazić sobie firmę, która inwestuje w nowe budynki, gdy brakuje jej środków na codzienne funkcjonowanie. W żadnej restauracji nie podadzą nam obiadu, jeśli mamy w kieszeni tylko na połowę rachunku.

Przyczyną coraz gorszej sytuacji w służbie zdrowia jest rosnąca luka między rzeczywistymi kosztami leczenia a tym, co płaci NFZ. Szpitale wykonują świadczenia, za które nie otrzymują pełnej zapłaty. Zadłużają się, by przetrwać – a to rozwiązanie doraźne i niebezpieczne.

Dyrekcja chrzanowskiego szpitala zapewnia, że sytuacja jest stabilna – ale tylko w perspektywie trzech miesięcy. Co potem? Czy istnieje plan awaryjny na wypadek kolejnych opóźnień płatności z NFZ? Czy stać nas na rozmach inwestycyjny, który pociąga za sobą wzrost kosztów utrzymania? I które inwestycje naprawdę są priorytetowe?
Podziwiam spokój władz powiatu i brak jakiejkolwiek debaty na ten temat. Mieszkańcy mają prawo wiedzieć, czy za kilka miesięcy nadal będą mieli gdzie się leczyć. Byłoby gorzko patrzeć na rozpoczęte budowy, gdyby zabrakło środków na ich dokończenie. To już przerabialiśmy.