Dziś przenieśmy się do września 1933 roku, prosto do Szczakowej-Wsi, wówczas w powiecie chrzanowskim. To właśnie tam rozegrał się dramat, który wstrząsnął lokalną społecznością i trafił na czołówki ówczesnej prasy kryminalnej.

Sklepikarz Leopold Schink nie był zwykłym staruszkiem - bo tak określiła go ówczesna prasa. Ten 72-letni wdowiec, który przybył do Szczakowej z Bielska w swoim małym, parterowym domku prowadził wiejski sklepik, a wolne chwile spędzał w pokoju, którego ściany zdobiły nie tylko święte obrazy, ale i… portret cesarza Franciszka Józefa I. Choć żył oszczędnie, plotkowano, że na czarną godzinę ciuła pokaźny grosz w katowickich kasach oszczędności. To właśnie te mityczne bogactwa ściągnęły na niego bandytów.

Feralnego wieczoru, 16 września, Schink zasiadł do kolacji – skromnej zupy z ziemniakami. Nie zdążył jej dokończyć, gdy do środka wpadły opryszki.

Bandyci, by unieruchomić mężczyznę, użyli… sznurowadeł od butów, które zabrali z jego własnego sklepu.

Jeden z napastników uderzył bezbronnego 72-latka w twarz z taką siłą, że jego sztuczna dolna szczęka pękła na trzy części. Ofiara upadła na rzuconą przez bandytów pierzynę i w tym momencie rozegrał się finał tragedii – zadławił się własną połamana protezą. Podczas gdy on walczył o oddech, bandyci spokojnie plądrowali mieszkanie w poszukiwaniu skarbu.

Co najbardziej intrygujące, sąsiedzi mieszkający tuż za ścianą – Jan Siwek czy Józef Stachończyk – nie słyszeli absolutnie nic. Bandyci poruszali się jak duchy. Dopiero rano mleczarka Soboniowa z „Gór Piaskowych”, przychodząc z codzienną dostawą, zastała otwarty sklep i makabryczny widok w pokoju.

Na miejsce natychmiast ściągnięto „śmietankę” lokalnego wymiaru sprawiedliwości: komisarza Klimka z Chrzanowa, naczelnika sądu z Jaworzna dr. Kubasa oraz lekarza sądowego dra Grossfelda. Choć bandyci zniknęli pod osłoną nocy, policja szybko wpadła na ich trop, a wieść o „potwornej zbrodni w Szczakowej” niosła się po całym powiecie chrzanowskim.