Rutynowe prace przy użyciu dynamitu zamieniły się w tragedię. W marcu 1908 roku w kopalni węgla w Libiążu ciężko ranny został 33-letni nadzorca Jan Wałek. 

Relacja opublikowana na łamach „Tygodnika Chrzanowskiego” z 7 marca 1908 r. odsłania brutalne realia pracy górników na początku XX wieku i pokazuje, jak niebezpieczna była wówczas ta praca - choć także dziś, jak wiemy - podziemne wyrobiska potrafią być śmiertelną pułapką.

Oto jak ówczesna prasa relacjonowała to krwawe zdarzenie:

Mroki libiąskiej kopalni węgla stały się areną zdarzenia, które niemal kosztowało życie 33-letniego nadzorcę Jana Wałka. Jak donoszą źródła, podczas rutynowych prac przy rozsadzaniu skał dynamitem, mężczyzna wykazując się zgubną nieuwagą, zbliżył się zbyt blisko do załadowanej miny. Potężna eksplozja, która nastąpiła w ułamku sekundy, zamieniła spokojną pracę w piekło: rozpryskująca się skała z potworną siłą strzaskała nadzorcy prawą nogę, a grad ostrych kamieni ranił go dotkliwie w głowę oraz plecy.

Akcja ratunkowa wymagała pośpiechu i determinacji. Krwawiącego Jana Wałka, którego stan określano jako ciężki, przetransportowano najpierw do stacji w Krakowie. Tam czekało już pogotowie, które niezwłocznie odwiozło rannego do szpitala św. Łazarza, gdzie lekarze podjęli walkę o uratowanie jego zdrowia, a być może i życia.