Kto nie był ostatnimi laty na zamku w Rudnie, bardzo się zdziwi oglądając go teraz. Jeśli ma w pamięci romantyczną ruinę, srodze się zawiedzie wkraczając w mury połatane klinkierową cegłą i betonowymi płytkami z budowlanego dyskontu.

Oglądałem postępy prac remontowych na fotografiach robionych ze sporej perspektywy i nie pomyślałem nawet, że materiały i technologie właściwe dla współczesnych domów jednorodzinnych znajdę w Tenczynie. Idealnie sześcienne i jedwabiście gładkie cegły pasują do starych murów jak czerwona łata do ślubnego garnituru. Barierki z ocynkowanej siatki i ocynkowanych rur wyglądają jak aparat ortodontyczny w ustach szczerbatego osiemdziesięciolatka, a to dopiero początek... Słowa właściwe pijanemu furmanowi wywożącemu obornik z zamkowej stajni cisną się na usta przy zwiedzaniu barbakanu. Na jego szczycie mamy chodniczek: kostki, znane jako libet, ułożone gustownie w jodełkę. Dokładnie tak, jak przy sklepach w centrum Tenczynka albo Trzebini. Czy to nikomu nie przeszkadza?

Nie dziwię się spadkobiercom rodu Tęczyńskich, bo oni od prawie trzech wieków mało interesowali się losem ruin zamku. Ale przecież jest chyba w Małopolsce jakiś konserwator zabytków? Jak się wybierze oglądać postępy prac na zamku w Rudnie, to najlepiej niech wchodzi tam w towarzystwie kardiologa, tak na wszelki wypadek...
Kto nie lubi oglądać oszczędzania na historii, może podziwiać zamek
z odległości. Myślę, że w tej chwili jakieś dwa, trzy kilometry to idealna perspektywa do podziwiania niezwykle oryginalnie odnowionej twierdzy. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że za kilka czy kilkanaście lat może te nowe wynalazki jakoś się spatynują, pokruszą albo przy odrobinie szczęścia całkiem odpadną.
Lucjan Siewiorek
Przełom nr 39 (1314) 4.10.2017