Trzebińscy radni 20 października 1977 roku przyjęli uchwałę ustalającą herb dla miasta. Jednym z powodów wymyślania herbu była być może chęć podsumowania kolejnych zmiany obszaru Trzebini. Dołączano do niej osiedle Siersza, a potem Myślachowice, tworząc miasto niewiele mniejsze od powiatowego do niedawna Chrzanowa. A co to za miasto bez herbu...

Ówcześni samorządowcy czuli się w obowiązku utrwalić w herbie robotnicze tradycje. Jego wykonanie zlecili plastykowi Maciejowi Wochowi, który zaproponował godło w dobrze wtedy widzianym kolorze czerwonym. Połączone przez niego pół orła i pół młota spodobało się i zyskało aprobatę władz wojewódzkich.

Gdy herb zatwierdził wydział kultury i sztuki katowickiego urzędu wojewódzkiego, można było zwoływać uroczystą sesję. Przemawiał na niej m.in. Maciej Woch, który zapoznawał radnych z symboliką godła. Pewnie nie było tam zbyt wielu alegorii, metafor i paraleli, bo, jak zanotowano w protokole, wystąpienie było krótkie. Potem było głosowanie i miasto miało już herb...

Używano go do roku 1990. Sprawą opracowania nowego herbu zajął się wtedy Adam Stanisław Jagiełło, ówczesny przewodniczący Rady Miasta i Gminy Trzebinia. Przekonał radę do wyboru herbu w obecnej postaci, prezentując kilka możliwych rozwiązań.

Wśród propozycji był m.in. herb Łabędź, należący do Walthera Kezingera, właściciela Trzebini w XV wieku. Inny, brany pod uwagę herb, związany z miastem, to Abdank używany przez ród Trzebińskich w XVII wieku. Oba odrzucono przyjmując, że stosowano je w czasach, gdy Trzebinia była wsią. Profesor Jagiełło uznał, że można w sposób bliższy prawdzie historycznej wykorzystać herb Leliwa, którego używał hrabia Stanisław Wodzicki, prezes Senatu Wolnego Miasta Krakowa. Za Wodzickiego Trzebinię wyniesiono do godności miasta, więc herb wydawał się właściwy, ale używał go już Tarnów i potrzebna była jakaś modyfikacja. Adam Stanisław Jagiełło podniósł więc księżyc ponad gwiazdę, dołożył krzyż maltański i tak powstało aktualne godło miasta.
(LS)

Przełom nr 34 (1309) 30.8.2017