Klub sportowy Górnik Siersza był kiedyś potęgą. Jego zawodnicy grali w piłkę nożną, siatkówkę, tenisa stołowego, hokeja, szachy, ścigali się na rowerach i boksowali. Sportowy duch był w Sierszy żywy od początków XX wieku, kiedy aktywnie działało tam Towarzystwo Gimnastyczne Sokół.

Klub sportowy Górnik Siersza był kiedyś potęgą. Jego zawodnicy grali w piłkę nożną, siatkówkę, tenisa stołowego, hokeja, szachy, ścigali się na rowerach i boksowali. Sportowy duch był w Sierszy żywy od początków XX wieku, kiedy aktywnie działało tam Towarzystwo Gimnastyczne Sokół.

Tworzenie klubu rozpoczęto w 1946 roku. Antoni Dziewoński, Stanisław Dziewoński, Julian Łabuzek i Frydery Łukasik, to twórcy klubu wymienieni w wydawnictwie jubileuszowym na pięćdziesięciolecie KS Górnik Siersza. Pierwszym prezesem został Marian Wiśniewski, ówczesny kierownik robót górniczych kopalni Artur. W nazwie klubu nie było wtedy jeszcze słowa Siersza, wprowadzono je dopiero w 1949 roku.

Dyscypliny, które można było uprawiać w górniczym klubie nie cieszyły się jednakowym zainteresowaniem, ale zdecydowanie dominowała na pewno piłka noża. Od początku istnienia klubu drużyna futbolowa była oczkiem w głowie działaczy. Trzon drużyny w latach czterdziestych ubiegłego wieku stanowili: Józef Cichy, Stanisław Dziewoński, Franciszek Halota, Mieczysław Idzik, Marian Kurek, Julian Łabuzek, Kazimierz Piekło, Mieczysław Rejdych, Tadeusz Zegartowski... Ich nazwiska zostały zanotowane w monografii klubu, ale w tamtym czasie i w kolejnych latach do Górnika garnęły się rzesze zawodników, z których wielu, już na stanowiskach trenerów, znanych jest nadal w piłkarskim świecie. Piłkarze Górnika Siersza w swoim najlepszym okresie zdołali wywalczyć awans do III ligi.
W 1966 roku zbudowano kryty basen przy szybie Zbyszek. Przez lata był on bazą dla sekcji pływackiej, którą opiekował się trener Marian Barski.

W latach sześćdziesiątych aktywnie działała także sekcja bokserska, która osiągała sukcesy w turniejach wojewódzkich. Rozwiązano ją w 1975 roku. Od 1956 roku brali udział w rozgrywkach tenisiści stołowi. Osiągali spore sukcesy do lat dziewięćdziesiątych.
Kolarze z Górnika Siersza zaczęli trenować na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Z powodu wysokich kosztów i braku większego zainteresowania dyscypliną sekcja została rozwiązana.

Do lat dziewięćdziesiątych, kiedy świętowano jubileusz pięćdziesięciolecia klubu przetrwały sekcje piłki nożnej i tenisa stołowego.
W pamiątkowej publikacji uwieczniono nazwiska prezesów KS Górnik Siersza. W ciągu półwiecza byli nimi Marian Wiśniewski, Franciszek Halota, Stefan Słupski, Jan Zając, Eugeniusz Turek i Jerzy Idzik.

Materialnych śladów istnienia klubu jest już coraz mniej. Basen przy szybie Zbyszek został zlikwidowany, główna siedziba klubu przy dawnej ul. Lenina a obecnej al. Jana Pawła II jest w rozsypce, podobnie jak stadionowa trybuna. Aż trudno uwierzyć, że kiedyś dla kibiców wchodzących na stadion Górnika Siersza potrzebne były dwie kasy biletowe...
(l)

Przełom nr 8 (978) 23.2.2011