Państwowa Komunikacja Samochodowa wysyłała swoje autobusy do prawie wszystkich zakątków kraju już od 1945 roku. Do końca lat osiemdziesiątych Pekaesami jeżdżono bardzo często, a dworce i przystanki tętniły życiem.

Państwowa Komunikacja Samochodowa wysyłała swoje autobusy do prawie wszystkich zakątków kraju już od 1945 roku. Do końca lat osiemdziesiątych Pekaesami jeżdżono bardzo często, a dworce i przystanki tętniły życiem.

Kursy malowanych zwyczajowo na niebiesko autobusów nie były bardzo liczne. Mieszkańcy małych miejscowości mogli liczyć na ranny kurs powalający zdążyć do pracy w sąsiednim mieście oraz na kurs popołudniowy gwarantujący powrót do domu. Im miejscowość była większa, tym większa była także liczba kursów. Ceny przejazdów były na akceptowalnym poziomie. Bilety takie jak prezentowane obok, kasował kierowca, a potem, gdy zamontowano kasowniki, robili to osobiście pasażerowie. Podróżni mieli także możliwość sygnalizowania kierowcy zamiaru opuszczenia pojazdu. Przed przystankiem ,,na żądanie" musieli wtedy szarpać linkę uruchamiającą sygnał dźwiękowy.

Jeśli sygnał nie zadziałał, a pasażer podróżował w autobusie z przyczepą, to szansa na opuszczenie pojazdu na zaplanowanym przystanku była znikoma...

W używanych przez PKS autobusach marki star, san, a przede wszystkim w jelczach panowała swojska atmosfera. Kierowcy często palili w czasie jazdy papierosy, a wewnątrz podróżowały kupione na targu kury czy prosięta.
Po latach, kiedy wszyscy już zapomnieli o wadach komunikacji z tamtych czasów wielu docenia to, że pekaes jeździł także w niedziele
i święta.
(l)

Przełom nr 27 (997) 6.7.2011