Po zakończeniu II wojny światowej nowe władze polski utrzymały obowiązujący w czasie okupacji nakaz posiadania osobistego dokumentu tożsamości. Wydawano je w urzędach gminnych i miejskich. Te pierwsze istniały wtedy nawet w miejscowościach, które obecnie są sołectwami.

Po zakończeniu II wojny światowej nowe władze polski utrzymały obowiązujący w czasie okupacji nakaz posiadania osobistego dokumentu tożsamości. Wydawano je w urzędach gminnych i miejskich. Te pierwsze istniały wtedy nawet w miejscowościach, które obecnie są sołectwami.

 Najpierw na podstawie Zarządzenia Ministra Administracji Publicznej z 22 kwietnia 1945 roku wydawano Tymczasowe Zaświadczenia Tożsamości.

Urzędnik gminny z Nowej Góry w powiecie chrzanowskim wystawił taki dokument panu Józefowi, który według rysopisu był średniego wzrostu, miał bure oczy i włosy ciemno blond. Na żółtawym kartoniku wypisywano także datę i miejsce urodzenia oraz zawód. Bardzo ważnym zapisem było zameldowanie. Zaznaczono, że pan Józef był zameldowany w Nowej Górze od urodzenia.

Taki dokument tożsamości obowiązywał do początku lat pięćdziesiątych. Później najważniejszym dokumentem był już dowód osobisty. Ta nazwa pojawiła się w czasach II Rzeczpospolitej, ale wtedy nie wszyscy ubiegali się o jego posiadanie.

Dowód osobisty w czasach PRL miał formę zielonej książeczki, do której wpisywano oprócz podstawowych danych personalnych także stan cywilny, miejsce pracy, zameldowanie, czy dane dzieci pozostających na utrzymaniu właściciela dokumentu. Przez pewien czas dokument ten uprawniał do wyjazdu do krajów demokracji ludowej.

Papierowe dowody wycofywano od 2001 roku, zastąpiły je plastikowe dokumenty, w których ograniczono znacznie ilość podawanych informacji. (l)
Przełom nr 43 (1013) 26.10.2011