Gdy sto lat temu powstawała fabryka cementu w Górce, akcjonariusze tworzącej ją spółki byli przekonani, że jedynym produktem będzie cement portlandzki. Okazało się jednak, że mając wapiennik, można sporo zarobić także na produkcji wapna palonego.

Gdy sto lat temu powstawała fabryka cementu w Górce, akcjonariusze tworzącej ją spółki byli przekonani, że jedynym
produktem będzie cement portlandzki. Okazało się jednak, że mając wapiennik, można sporo zarobić także na produkcji
wapna palonego.

Bank Przemysłowy dla Królestwa Galicji i Lodomerii oraz hrabia Edward Mycielski powołując spółkę akcyjną zamierzali
produkować 4500 wagonów, czyli 45.000 ton cementu portlandzkiego rocznie. Fabryka miała więc być poważną konkurencją dla
podobnej firmy działającej w Szczakowej. Aby móc współzawodniczyć o klientów, fabryka w Górce potrzebowała kilku atutów.
Wśród nich było sąsiedztwo kopalni Artur, która oferowała tani węgiel, bliskość linii kolejowej i sporo potencjalnych
odbiorców w okolicy. Kluczową sprawą była jednak dostępność dobrego surowca. Znaleziono go w sąsiedztwie miejsca, gdzie
miała powstać fabryka. Próbne wypalanie cementu udowodniło, że zarówno wapień jak i glina bardzo dobrze nadają się do
produkcji cementu. Przemysłowcom z Górki sprzyjały także warunki geologiczne. Złoże sąsiadujące z fabryką fachowcy
uznali za ,,luźne gruzowisko", które stwarzało możliwości łatwej i taniej eksploatacji wapienia. Dostępność tego surowca
spowodowała, że Towarzystwo Akcyjne Fabryki Cementu w Sierszy ,,Górka" miało swój oddział pod nazwą Wapienniki i
Kamieniołomy w Trzebini wytwarzający wapno palone. Mniejszych i większych wapienników było sporo w okolicy, ale wapno z
Górki także znajdowało odbiorców. Obok prezentujemy jeden z niewielu zachowanych dokumentów wystawionych przez wapiennik
w Górce.
(l)
Przełom nr 47 (1017) 23.11.2011