W czasach dwudziestolecia międzywojennego mieszkańcy powiatu chrzanowskiego mogli tańczyć na licznych balach organizowanych przez miejscowe firmy albo stowarzyszenia. Zwykle wystarczyło zapłacić parę złotych za wstęp, ale czasem trzeba było także mieć osobę wprowadzającą, która gwarantowała, że wchodzący w nowe środowisko uczestnik balu jest osobą godną zaufania. Taki wymóg na swoich imprezach stosowali pochodzący z Chrzanowa studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W czasach dwudziestolecia międzywojennego mieszkańcy powiatu chrzanowskiego mogli tańczyć na licznych balach organizowanych przez miejscowe firmy albo stowarzyszenia. Zwykle wystarczyło zapłacić parę złotych za wstęp, ale czasem trzeba było także mieć osobę wprowadzającą, która gwarantowała, że wchodzący w nowe środowisko uczestnik balu jest osobą godną zaufania. Taki wymóg na swoich imprezach stosowali pochodzący z Chrzanowa studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Bal organizowany przez Akademickie Koło ,,Chrzanowiaków" w Krakowie odbywał się w salach chrzanowskiego Domu Dziecka przy ulicy Focha. Dzień balu zaplanowano z dzisiejszego punktu widzenia dość nietypowo, bo na poniedziałek. Według informacji z zaproszenia, szykowano dla uczestników sporo atrakcji. Miały być konkursy taneczne, kotylion oraz liczne niespodzianki.
Gościom przygrywała sprowadzona specjalnie z Krakowa orkiestra Continental Jazz. Na ostatniej stronie zaproszenia był jego numer kolejny i miejsce na wpisanie nazwiska osoby wprowadzającej. Bez dopełnienia tej formalności wejście na bal nie było możliwe. Każdy kto o godzinie 21, w poniedziałek, 1 lutego 1937 roku stawił się w budynku przy Focha mógł być dumny, że uczestniczy w przedsięwzięciu, nad którym objęli protektorat m.in. rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego profesor Władysław Szafer, dyrektor Wyższego Studium Handlowego w Krakowie (dzisiejszego Uniwersytetu Ekonomicznego) profesor Arnold Bolland i były minister komunikacji Paweł Romocki, który w tamtym czasie był dyrektorem Sierszańskich Zakładów Górniczych. Wśród możnych protektorów chrzanowskich akademików byli także poseł Tadeusz Gdula, starosta chrzanowski Antoni Basara oraz liczni przedstawiciele lokalnej społeczności. Nawet po upływie ponad siedemdziesięciu lat nieobco brzmią nazwiska: De la Cerda, Chwastowski, Janikowski, Oszacki, Pęckowski, Starzeński, Tschop, Wilman, Woynarowski... A to tylko bardzo skromny fragment listy. Chrzanowscy studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego musieli więc być znani i szanowani. Swoją działalność jako Akademickie Koło ,,Chrzanowiaków" w Krakowie rozpoczęli w 1922 roku. Jego głównym celem była samopomoc studencka, a popularną formą działania było organizowanie balów, których akademicy mieli w swoim dorobku kilkanaście.

W powiecie chrzanowskim bawiono się oczywiście również na imprezach organizowanych przez inne stowarzyszenia. Często bale organizowało Towarzystwo Gimnastyczne Sokół w Trzebini. W 1934 roku, za złotówkę lub złoty pięćdziesiąt, można było potańczyć w pięknej sali należącej do Sokoła. Wstępy w podobnej cenie obowiązywały na karnawałowych imprezach Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet z Chrzanowa albo kolejarzy czy poczciarzy z Trzebini. Doroczne bale organizowano również w chrzanowskim Fabloku. W 1938 roku dochód z balu przeznaczono na dofinansowanie Ligi Morskiej i Kolonialnej. Zwykłe zaproszenie kosztowało wtedy 4 złote, a dla studentów było tańsze o połowę. W 1929 roku poczciarze z Trzebini bawili się sali trzebińskiego Sokoła, a dochód przeznaczyli na sanatorium w Zakopanem.

Organizatorzy dbali zawsze o dobrą oprawę muzyczną, sprytnego wodzireja, obfity bufet i dodatkowe atrakcje. Często organizowano konkursy, na przykład na najładniejszą męską łydkę. Oryginalny pomysł na urozmaicenie imprezy mieli trzebińscy poczciarze, którzy w czasie balu uruchomili pocztę i telegraf. To były czasy...
(l)
Przełom nr 7 (1028) 15.02.2012