Kościół włączył 6 czerwca w poczet błogosławionych dziewięciu polskich salezjanów męczenników. Wśród nich był ks. Włodzimierz Szembek pochodzący z Poręby Żegoty (obecnie gmina Alwernia). Beatyfikacja odbyła się w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie, a w imieniu papieża Leona XIV dokonał jej kard. Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

W uroczystości wzięło udział wielu oficjeli, m.in. prezydent Karol Nawrocki. Kard. Marcello Semeraro odczytał list apostolski papieża, w którym Ojciec Święty, odpowiadając na prośbę metropolity krakowskiego, a także innych biskupów i wiernych, wyraził zgodę na wyniesienie do chwały ołtarzy Czcigodnych Sług Bożych Jana Świerca i ośmiu Towarzyszy – „gorliwych głosicieli Ewangelii, którzy z miłości do braci nie bali się świadczyć o Chrystusie Panu aż do przelania krwi”. Zgodnie z treścią dokumentu mogą być oni odtąd nazywani błogosławionymi i czczeni corocznie 23 maja, w sposób i w miejscach określonych przez prawo kościelne.

Po odsłonięciu obrazu beatyfikacyjnego męczenników salezjańskich w uroczystej procesji księża z parafii chrztu kapłanów oraz przedstawiciele ich rodzin przynieśli pamiątki związane z życiem nowych błogosławionych. Ponieważ ich ciała zostały spalone w Auschwitz i Dachau, były to: ziemia z Auschwitz, testament ks. Jana Świerca, dyplom doktorski ks. Ignacego Antonowicza, jurysdykcja ks. Ignacego Dobiasza, podanie o śluby ks. Karola Goldy, list posłuszeństwa i okulary ks. Franciszka Ludwika Harazima, obrazek prymicyjny ks. Franciszka Miśki, list z obozu ks. Ludwika Mroczka, notes z zapiskami ks. Włodzimierza Szembeka oraz podanie o śluby wieczyste ks. Kazimierza Wojciechowskiego. W czasie procesji odśpiewano hymn ku ich czci.

Ks. Włodzimierz Szembek urodził się 22 kwietnia 1883 r. w Porębie Żegoty. Był synem hrabiego Zygmunta i jego żony, Klementyny z Dzieduszyckich. W 1907 r. ukończył studia rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Przez około dwadzieścia lat zajmował się zarządzaniem majątkiem matki.

Po ukończeniu 40. roku życia, w 1928 r. wstąpił do zakonu salezjanów w Oświęcimiu. Sześć lat później przyjął święcenia kapłańskie. W dniu 9 lipca 1942 r. do domu salezjańskiego w Skawie wpadli gestapowcy i chcieli zabrać przełożonego wspólnoty, 72-letniego ks. Walentego Kozaka jako zakładnika w miejsce zbiegłego aspiranta. Ks. Włodzimierz stanął w jego obronie i powiedział, by ci zabrali jego zamiast ks. Kozaka. Bo ten jest przełożonym, więc powinien zostać. Tak się stało.

Ks. Włodzimierz Szembek ponad miesiąc spędził w zakopiańskim więzieniu, gdzie był przetrzymywany w betonowej celi, wilgotnej i zimnej, bez siennika i koca, stale przesłuchiwany i poddawany torturom. Potem przewieziony został z Zakopanego do następnego więzienia w Tarnowie, a stąd do Auschwitz. Przeznaczony został do ciężkiej pracy przy ciągnięciu walca ugniatającego plac obozowy.

Przed swoją śmiercią ofiarował swoje życie za nawrócenie komendanta obozu Rudolfa Hoessa. Nieznane są ostatnie chwile jego życia. Śmierć przyszła 7 września 1942 r. Ks. Włodzimierz Szembek miał wtedy 59 lat.