Nasi Czytelnicy dopytują, czy krajobraz przy Fabrycznej w Chrzanowie ma szansę się zmienić.

Raczej ciężko byłoby się doczekać, żeby PKP rozebrały ruderę po dworcu kolejowym. 10 lat temu Aleksandra Dąbek z biura prasowego PKP w Warszawie informowała o planach wyburzenia tego budynku w 2016 r. Nic się jednak nie zadziało.

Przypomnijmy, że niedawno burmistrz Chrzanowa Robert Maciaszek mówił publicznie na sesji rady miejskiej, że wystąpił do PKP o przejęcie dworca Chrzanów Główny, aby go następnie zburzyć, a teren uporządkować.

- Chcemy zrobić tam, od strony Fabrycznej, duży parking typu Park&Ride. Będą mogli z niego korzystać wszyscy mieszkańcy, osoby załatwiające swoje sprawy w centrum miasta – zapowiadał burmistrz.

Gminne parkingi mają też powstać po drugiej stronie linii kolejowej, wraz z przebudową ul. Stara Huta, od ul. Siennej w kierunku dworca i przedszkola.

- To jeszcze zajmie trochę czasu, bo częściowo komunalizujemy tamte działki, częściowo mamy tam współwłasność. Cały ten teren przy linii kolejowej, od Siennej do dworca PKP, chcemy wykorzystać na parkingi – doprecyzował Robert Maciaszek.

***

Leszek Morawiecki wspomina jeszcze starszy dworzec w Chrzanowie niż obecna PRL-owska rudera z lat 70. XX w.:

W latach 1962-67 dojeżdżałem pociągiem do Chrzanowa jako uczeń TME. Stary, pamiętający czasy CK Austrii dworzec, wybudowany był z czerwonej cegły na podobieństwo budynków, które są trochę dalej w stronę Fabloku. Schodząc z kładki nad torami, miało się przed sobą drzwi do restauracji. Na prawo była prawie stale zamknięta osiatkowana brama. Otwierano ją, gdy od strony Alei przyjechał samochód z towarem do restauracji. Samochód przejeżdżał przez tory po podkładach kolejowych ułożonych równolegle do szyn. Przejazd był ok. 10 metrów od kładki. Wtedy nie było peronów takich, jak są teraz, tylko ziemne o wysokości 10 cm nad główkę szyny. Na lewo były schody prowadzące na ul. Podwale. Z ulicy Podwale do budynku dworca były dwustronne szerokie schody boczne z betonową barierą na wprost ulicy. Obok schodów było zostawione ok. 60 cm chodnika, umożliwiające przejście jednej osoby. Z platformy schodów wchodziło się do budynku. W prawo wzdłuż ściany z oknami był korytarz prowadzący do restauracji. Na jego początku po lewej stronie, na wprost ściany z oknami na ulicę, była krata wydawalni/przyjmowalni bagażu, drzwi wejściowe (służbowe) do niej i do kas biletowych. Dalej schody na poddasze. Od drzwi wejściowych z ulicy, na wprost nich, była ściana zaczynająca się ok. 1,5 m za drzwiami, dzieląca poczekalnię w proporcji 1:4. Obchodząc ją z prawej, wchodziło się do węższej jej części. Tam były rozkłady jazdy, dwie kasy biletowe i pod ścianą rząd ławek dla podróżnych. Obchodząc ją z lewej, wchodziłeś do dużej, szerokiej poczekalni z szeregami ławek zwróconych oparciami do siebie. Pod ścianą była trafika „Ruchu”, gdzie można było kupić gazety i czasopisma, papierosy, podstawowe przybory toaletowe itp. Z obu tych pomieszczeń było wspólne wyjście na peron pierwszy. W zimie do drzwi wejściowych i wyjściowych przystawiano drewniane wiatrołapy. Wiatrołap na planie trójkąta opierał się swoim wierzchołkiem o wspomnianą ścianę dzielącą poczekalnie. Miał dwoje drzwi, na prawo i lewo, z szybami zabezpieczonymi siatką Rabitza (taką, jaką obijało się w onych czasach klatki do hodowli królików). Wychodząc na peron i skręcając w prawo, trafiało się pod zadaszenie na ozdobnych żeliwnych filarach. Skręcając w lewo, mijało się wejście do biura dyżurnego ruchu i, obchodząc zewnętrzną ścianę boczną, dochodziło do szaletu. Teraz o poddaszu. Na szczycie schodów była platforma w kształcie litery U. Miała barierki metalowe, chroniące przed spadnięciem na schody. Po prawej było mieszkanie. Na drzwiach była tabliczka z inicjałami i nazwiskiem. Po lewej drzwi z tabliczką „Mieszkanie służbowe”. Po bokach schodów było po parze drzwi. Tam było coś cennego, bo były obite blachą i zamykane dodatkowo sztabą z kłódką. Restauracja była czynna do Dnia Kolejarza w 1962 r. Następnie wyposażenie wywieziono i przystąpiono do remontu. Podzielono restaurację na mniejsze pomieszczenia i przeniesiono tam biura. Z dużej poczekalni do opuszczonych biur przebito ścianę i urządzono w nich bar. Zlikwidowano trafikę i zastąpiono ją dużym kioskiem „Ruchu” po przeciwnej stronie ulicy na wprost budynku dworca. „To by było na tyle, jak mówił taki jeden łysy w okularach”.