Typy kobiet są tylko dwa: boginie i szmaty - mawiał. Mimo to był przez nie pożądany, kochany, ubóstwiany.

Urodzony w hiszpańskiej Maladze Pablo Picasso zmieniał kobiety jak rękawiczki, spotykał się z kilkoma w tym samym czasie, uwielbiał zdobywać, patrzeć, jak o niego rywalizują, ale i sam nimi poniewierał. Z grona siedmiu najbardziej znaczących dwie oszalały, a dwie popełniły samobójstwo.

Dwie spośród nich - Irene Lagut i Sara Murphy są istotnymi bohaterkami, momentami narratorkami, w "Kobietach Picassa" autorstwa Jeanne Mackin. Sara zaliczyła przelotny romans z Pablo. Lagut nieco dłuższy, ale jest jedną z nielicznych, a może nawet jedyną, która potrafiła powiedzieć "nie" Don Juanowi francuskiej bohemy początku XX wieku. Odmówiła mu ślubu.

Poza autentycznymi postaciami, które przewijają się na kartach książki - a na zbadanie ich losów, a właściwie losów Picassa i jego otoczenia Mackin poświęciła kilka lat, pojawiają się też postaci fikcyjne - jak Alana, dziennikarka, która musi napisać artykuł o Pablo Picasso czy jej bliscy.

Jednak świat tego co realne, z tym co jest tylko dziełem wyobraźni autorki, doskonale ze sobą harmonizują, nie tylko w warstwie fabularnej, ale i emocjonalnej. A emocji w książce Mackin nie brakuje.

"Kobiety Picassa" to też magia nazwisk XX-wiecznych mistrzów: Diagilew, Cole Porter, Cocteau, Strawiński, Apollinaire, ale też kreacje od Diora i Chanel, szampan i kawior, faszyści, Fraco i Stalin, wojna i lata pięćdziesiąte z szaleńcem McCarthym, tropiącym komunistów w USA, segregacją rasową i ruchem emancypacji kobiet.