To jedna z najsłynniejszych biografii XIX-wiecznego francuskiego pisarza Gustawa Flauberta. Nietypowa, nie tylko jak na lata, w których została napisana, czyli 80. XX wieku. Ta rzekoma biografia jest esejem a może leksykonem, a może fikcyjną powieścią? Bez wątpienia to fascynujący spacer po ścieżkach życia, ale przede wszystkim duszy i stosunku do innych ludzi Flauberta.

Co więcej, francuską sławę na tapet wzięła żyjąca ponad sto lat później sława brytyjska - Julian Barnes. To za "Papugę Flauberta" Barnes otrzymał nominację do Nagrody Bookera.

Narratorem w "Papudze..." jest lekarz Braithwaite, fikcyjny badacz życia i twórczości autora Pani Bovary (na marginesie warto wspomnieć, że ta powieść Flauberta w chwili publikacji wywołała skandal obyczajowy, a po kilku latach została wpisana do indeksu ksiąg zakazanych).

Odkrycia i analizy Braithwaite to jednak efekt wieloletniej fascynacji autora powieści Flaubertem. Łatwo w nich zauważyć ogromną wiedzę autora, przewertowanych tysiące stron powieści czy listów autorstwa francuskiego pisarza, a nawet podążania jego śladami czy też śladami pamiątek po nim.

W tej piekielnie inteligentnej, acz przyjemnej w odbiorze książce, jest sporo humoru, ironii i piękny język. Jest też to coś, co sprawia, że chcemy do niej wracać, a każda nasza podróż kończy się nowym odkryciami, nawet jeśli nie jesteśmy miłośnikami Flauberta.