Właśni do niego, mrocznego Erosa, nawiązał jeden z polityków, broniąc drugiego, który, w czasie pandemii, próbował uciekać z zakazanej brukselskiej imprezy po rynnie.

Jak sam pisze "Powiedzmy to sobie od razu, żeby nie było niedomówień: nie jestem ani specjalistą od języka polityki, ani tym bardziej jego miłośnikiem. Język ten jednak ma pewną cechę wspólną z piosenkami disco-polo... Otóż ani jednego, ani drugiego nie da się nie słyszeć".

Wnikliwa analiza owego politycznego języka podszyta ironią ma się stać swego rodzaju szczepionką, która w jakimś stopniu może nas uchronić przed szkodliwymi skutkami tego, co nieustannie i zewsząd nas zalewa.