Muzeum w Chrzanowie czeka na dofinansowanie do remontu i konserwacji głównej siedziby przy ul. Mickiewicza.

Dyrektor Kamil Bogusz przypomina, że od dwóch lat razem z gminą była przygotowywana dokumentacja. W efekcie został złożony wniosek do Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych (ZIT). Na razie Muzeum znalazło się na liście rezerwowej.

- Jak w tej piosence z bajki „Marzenie mam”, które przelaliśmy na papier projektowy – mówi Bogusz.

Całkowity koszt to 10 mln zł: 8,5 mln zł z ZIT, reszta gmina Chrzanów. Jeśli uda się pozyskać pieniądze, to plan jest następujący. Dyrektora, sekretariat, księgowość, wszystkie magazyny czeka wyprowadzka z głównego budynku przy Mickiewicza.

- Generalny remont od piwnic aż po strych ma służyć temu, żeby ten obiekt maksymalnie oddać osobom zwiedzającym, żeby tutaj fantastycznie spędzali wolny czas i poznawali lokalną historię – zaznacza Kamil Bogusz.

Przebudowa zakłada również utworzenie kawiarni, ale bynajmniej nie nowoczesnej, lecz stylowej, w pomieszczeniach z wyeksponowanymi polichromiami.

- Planujemy dostawienie skrzydła z oranżerią jako kopii istniejących kiedyś zabudowań. W tej części będzie też winda, klatka schodowa – informuje.

Jako ciekawostkę podaje, że Muzeum Egipskie posiada 100 tysięcy eksponatów, a my 37 tysięcy, więc nie ustępujemy Kairowi – mówi półżartem.

Aktualnie są zgody konserwatorskie na remont głównej siedziby Muzeum w Chrzanowie, czyli Kałamarza.

- To nigdy nie był lamus, co pokazują najnowsze badania – podkreśla Kamil Bogusz. - Może ten budynek ma jakieś fundamenty z XVI wieku, ale generalnie powstał w latach 1784 – 1786. Został wzniesiony przez Józefa Salezego Ossolińskiego, ówczesnego właściciela Chrzanowa. Potem stał się rezydencją dworską, bo wcześniejszy dwór Ossolińskich stracił na znaczeniu. Właściwie od samego początku był nazywany Kałamarzem – stwierdza dyrektor.

Skąd zatem wzięło się określenie „lamus”, figurujące w dawniejszych przewodnikach?

- To był listek figowy Ireny i Mieczysława Mazarakich (założycieli Muzeum w Chrzanowie), żeby uratować ten obiekt, bo planowano jego wyburzenie i założenie w tym miejscu osiedla mieszkaniowego. Dla ówczesnej władzy ludowej słowo „lamus” kojarzyło się z czymś chłopskim, poddańczym, a nie możnowładczym. I tym sposobem udało się ocalić Kałamarz, czyli dawny dwór. Nieprawdziwa nazwa „lamus” przylgnęła do tego budynku na kilka dekad – wyjaśnia Kamil Bogusz,