Tuż po świecie zmarłych nasunęła mi się taka refleksja. Na cmentarzu zwykle idziemy prosto do swoich. Znamy drogę, wiemy, przy którym krzyżu skręcić. We Wszystkich Świętych wolontariusze z puszkami przypomnieli nam, że po drodze mijamy także groby ludzi, których nie znaliśmy, choć żyli w tych samych miejscowościach co my. Czasem dopiero kwesta sprawia, że słyszymy ich imiona.-