Wymazywanie historii. Jak faszyści manipulują przeszłością, by kontrolować przyszłość to nowa książka Jasona Stanleya, autora bestsellera Jak działa faszyzm.

Pisarz i profesor filozofii pokazuje, jak faszyści – ale też dzisiejsi politycy marzący o wielkości, sławie lub pieniądzach – naśladują znanych nam z historii barbarzyńskich dyktatorów. Pojawiają się więc nazwiska: Donald Trump, Władimir Putin, Recep Erdoğan, Viktor Orbán czy Benjamin Netanjahu. To oni – jak zauważa autor – próbują wymazywać niewygodne dla siebie momenty historii, cenzurować i ograniczać niezależne media, wprowadzać zmiany w szkolnych podręcznikach czy walczyć ze szkolnictwem wyższym.

Według Stanleya „faszyzm to ideologia, która jest wykorzystywana przede wszystkim do usprawiedliwienia państwowej przemocy stosowanej wobec przeciwników politycznych, takich jak przedstawiciele mniejszości czy związkowcy; tłumi prawa kobiet i zmusza je do przyjęcia na nowo roli gospodyń domowych; przedstawia obywateli LGBT jako dewiantów i kryminalizuje ich obecność w przestrzeni publicznej; jest również wykorzystywany do uzasadniania brutalnego, nieludzkiego traktowania imigrantów”.

A przecież właśnie to we współczesnym świecie dzieje się na naszych oczach – w wielu zakątkach globu, ale także u nas, w Europie.

Fragment ze wstępu autora do książki „Wymazywanie historii. Jak faszyści manipulują przeszłością, by kontrolować przyszłość”

Antydemokratyczne ruchy zyskują na znaczeniu na całym świecie, dlatego moja analiza ma charakter międzynarodowy i obejmuje faszystowskie lub autorytarne kultury w takich krajach jak Rosja, Indie, Turcja, Izrael i Węgry. Jednak w związku z tym, że mieszkam w Stanach Zjednoczonych, to mój kraj posłuży mi jako główny przykład. Podobnie jak w kilku innych miejscach na świecie, również i tutaj w ostatnich latach toczy się ideologiczna wojna, która przenika niemal każdy aspekt naszej kultury. Trwająca walka wpływa na nasze bezpośrednie sąsiedztwo, sądy, a nawet sypialnie, ale zamierzam dowieść, że najsilniej odbija się na jednej z najbardziej egalitarnych instytucji publicznych: szkołach. Strony tego konfliktu kształtowane są na gruncie dwóch przeciwstawnych postaw reprezentowanych przez tych, którzy chcą zachować hierarchie oparte na arbitralnych czynnikach, takich jak rasa, etniczność i płeć, oraz tych, którzy chcą owe hierarchie obalić.