54 państwa, 1,4 mld ludzi i nawet dwa tysiące języków. Jeszcze więcej jest grup etnicznych, które różni historia, kultura i tradycje.

Afryka to nie jeden kraj, ale kontynent pełen kontrastów. Tak jak w Europie, żyją tu ludzie bardzo biedni, średnio zamożni i bardzo bogaci; niewykształceni i pracujący w high-tech; wybitni pisarze, w tym laureaci literackich Nobli. Obok krajów rządzonych przez dyktatorów są też państwa, które należą do najszybciej rozwijających się gospodarek świata. Afryka to zarówno dżungla i safari, jak i megamiasta, większe od Nowego Jorku, z zatłoczonymi ulicami i nowoczesnymi centrami handlowymi.

Czas przełamać stereotypy.

Mottem książki stały się słowa nigeryjskiej pisarki Chimamandy Ngozi Adichie:

Gdybym swoją wiedzę czerpała z wyobrażeń popkultury, ja też sądziłabym, że Afryka to kraina cudownych pejzaży, pięknych zwierząt i niezrozumiałych ludzi toczących bezsensowne wojny, umierających z nędzy i na AIDS, niezdolnych przemawiać własnym głosem.

Właśnie z tymi uproszczonymi wyobrażeniami rozprawia się Dipo Faloyin w książce Afryka to nie państwo. Przypomina o kolonializmie, który jak nic innego ukształtował kontynent i wpłynął na los jego mieszkańców. Pokazuje też skutki późniejszej i wciąż trwającej ingerencji USA, Rosji czy Chin. Nie chodzi jedynie o wsparcie militarne czy finansowe, ale także o postawę tzw. „Białego Zbawcy Afryki” – kogoś, kto chce pomóc, ale nie pyta, jak to zrobić, bo uważa, że wie lepiej. Taka pomoc okazuje się zwykle nieskuteczna, a czasem wręcz szkodliwa.

Autor Afryka to nie państwo, Dipo Faloyin, urodził się w Chicago, dorastał w Lagos w Nigerii, a obecnie mieszka w Londynie. Jest starszym redaktorem magazynu Vice. Jego perspektywa łączy doświadczenie człowieka wychowanego w Afryce z globalnym spojrzeniem dziennikarza, dzięki czemu potrafi opowiadać o kontynencie bez uproszczeń i schematów.