Bród, ból, głód, choroby, przemoc, cierpienie. Wojciech Tochman kolejny raz zabiera nas do miejsca, w którym jest niemiło i nieprzyjemnie. Dokonuje gwałtu na czytelniczych emocjach.

"Eli, Eli", co z hebrajskiego oznacza Boże mój, Boże mój, to opowieść o biedzie i  wykluczeniu na Filipinach, ale też o ludziach Zachodu, o naszym podejściu do tematu.

Jednym z miejsc, do których trafiamy jest Onyx - ulica slumsów w Manili, stolicy Filipin. Widzimy życie na cmentarzach, które są domem nie tylko dla zmarłych. Żyją tu dzieci, starcy, kobiety i mężczyźni. Płyty nagrobne stają się domami dla całych rodzin. Poznajemy ich, towarzyszymy im.

Jedną z głównych postaci jest Josephine Vergara (Ate Jo), Filipinka,  która choruje na genetyczną chorobę, zmieniającą jej ciało w drzewo. To od niej, a właściwie od jej zdjęcia, wykonanego przez Grzegorza Wełnickiego wszystko się zaczęło.

We wznowionej po latach książce Tochaman poznajemy jej dalsze losy. Pierwsze wydanie "Eli, Eli" to bowiem rok 2013 i choć od tamtego czasu w Filipinach sporo się zmieniło, niekoniecznie na korzyść, to to niezmiennie książka, obok której nie da się przejść obojętnie.