W tym roku mija 25 lat od śmierci prof. Jerzego Litwiniszyna – wybitnego naukowca, inżyniera górniczego i społecznika, który zaczynał swoją drogę życiową w Tenczynku, a dotarł na najwyższe szczeble polskiej i światowej nauki.

2 sierpnia 1914 roku w Tenczynku przyszedł na świat Jerzy Litwiniszyn, syn inżyniera górniczego Józefa Litwiniszyna. Od najmłodszych lat chłonął atmosferę kopalni, a swoje pierwsze obserwacje opisał jako dziesięciolatek w czasopiśmie „Płomyk”. Studia na AGH ukończył tuż przed wybuchem wojny. Walczył w kampanii wrześniowej, trafił do niewoli, gdzie działał w obozowym ruchu oporu.

Za odwagę odznaczono go Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Po wojnie wrócił do AGH, gdzie szybko awansował – doktorat obronił w 1947 r., habilitację w 1950 r., a w 1954 r. uzyskał tytuł profesora.

W AGH kierował instytutami mechaniki górotworu, był prodziekanem, prezesem oddziału krakowskiego PAN i wiceprezesem całej Akademii. Opublikował około 250 prac naukowych, tworząc nowatorskie modele matematyczne zjawisk zachodzących w kopalniach, które zwiększały bezpieczeństwo pracy górników.

Jego dorobek zyskał międzynarodowe uznanie – był członkiem Austriackiej Akademii Nauk, Meksykańskiej Akademii Inżynierii, profesorem honorowym uczelni w Chinach, doktorem honoris causa AGH i Uniwersytetu w Leoben. Prywatnie kochał literaturę, góry i przyrodę.

Zmarł nagle w 2000 roku w Kielcach. Spoczął na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.