Dokładnie pięć lat mija od śmierci Stanisława Duszy, samorządowca i pedagoga. Zmarł 19 marca 2021 roku. Miał 66 lat.

Człowiek o wielkim sercu. Człowiek do tańca i do różańca. Dusza człowiek. Tak wspominany był i jest Stanisław Dusza.

Urodził się w 1955 roku. Absolwent Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Pracował w szkole budowlanej i górniczej, był długoletnim dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 5 w Chrzanowie.

Wiele lat angażował się w działalność samorządową - pełnił funkcję wiceburmistrza Chrzanowa przez ponad 8 lat, przewodniczył też Radzie Powiatu Chrzanowskiego oraz Radzie Miejskiej Chrzanowa. Założył Stowarzyszenie Wspólnota Gmin Powiatu Chrzanowskiego.

Pełniąc wiele ważnych funkcji, miał ogromny wpływ na kształt samorządu - w gminie Chrzanów i powiecie.

Zainicjował współpracę między Chrzanowem a Ivano-Frankivskiem. Można rzec - był ambasadorem przyjaźni polsko-ukraińskiej w mieście i powiecie. 

- Na Ukrainie przyjmowano go niczym prezydenta Polski - wspominał Tadeusz Kołacz.

Był też działaczem społecznym - sołtysem Balina oraz współzałożycielem i wiceprezesem Klubu Sportowego Olimp w Balinie.

Po śmierci Stanisława Duszy, 5 lat temu, wspominali go m.in.:  

Janusz Szczęśniak, radny powiatowy:

 

Staszek był prawdziwą ikoną powiatu chrzanowskiego. Wszędzie było go pełno, miał głowę pełną pomysłów. To była niezwykle barwna postać. Jego śmierć jest niepowetowaną stratą dla samorządu i ziemi chrzanowskiej. Gdy byłem starostą chrzanowskim, Staszek w tym czasie pełnił  funkcję przewodniczącego Rady Powiatu. Znakomicie sprawdzał się na tym stanowisku. Myślę, że tego zdania byli nawet jego przeciwnicy polityczni. Gdy Staszek polemizował z nimi, zawsze czynił to z kulturą i szacunkiem. 

Dominika Kulczycka-Wójcik, medalistka mistrzostw Polski w biegu na orientację 2008-2011:

 

 Stanisław Dusza nie był "tylko" samorządowcem, pedagogiem. Był Kimś, kto we mnie wierzył. Był moim najwierniejszym kibicem spoza rodziny, gdy zdobywałam pierwsze medale Mistrzostw Polski. Był pierwszą osobą, która chciała moje zdjęcie z zawodów i podpis (autograf?), mimo uprawiania przeze mnie przecież tylko niszowej dyscypliny i bycia zaledwie juniorką. Był osobą, która miała duży udział w moim wyjeździe na Mistrzostwa Europy. Być może nie wiedział, jak duży wpływ miał na to, kim jestem dzisiaj. Nie jestem olimpijką, najlepszym sportowcem świata, Europy, ani nawet nie jestem "po prostu" sportowcem. Ale jestem kobietą, która uwierzyła, że może wszystko, może być kimkolwiek zechce, uwierzyła, że jest wartościowa, bo On kiedyś zadbał o to, by było o mnie głośno w okolicy i bym czuła, że jestem po prostu dobra w tym, co robię. Dziękuję.

Tadeusz Kołacz, specjalista w powiatowym wydziale edukacji

 

Ze Staszkiem poznałem się, gdy byłem dyrektorem ZSECH w Trzebini, a on był dyrektorem SP nr 5 w Chrzanowie. Kilka lat później zaczęliśmy współpracować w samorządzie. Najbardziej ceniłem w nim to, że miał do siebie dystans i wspaniałe poczucie humoru. Gdy usłyszałem o jego śmierci, nie mogłem uwierzyć. Zresztą nie tylko ja, ale wiele osób, które go znały. Jak to? Staszek nie żyje? Ten wulkan energii? Nie wykasuję jego numeru telefonu z mojej komórki. Bo może przecież znów zadzwoni, choćby z zaświatów.