O pracoholizmie, jego objawach i sposobach na walkę z nim, z psycholog Martą Piechowicz rozmawia Michał Koryczan.

Michał Koryczan: Po czy można poznać, że jesteśmy pracoholikami?
Marta Piechowicz: Po pierwsze - trudno przestać pracować i wziąć urlop, który odkładamy w nieskończoność. Jeśli już go weźmiemy, to nie jesteśmy w stanie przestać myśleć o pracy. Sprawdzamy maile, telefonujemy i ciągle rozmawiamy na tematy zawodowe.

A czas poświęcony pracy?
- Idealnym rozwiązaniem jest osiem godzin pracy, osiem godzin odpoczynku i osiem godzin snu. Nie oszukujmy się. To piękna teoria, ale dziś już tylko teoria. Sama tego nie przestrzegam. Dziewięć godzin dziennie, poświęconych sprawom zawodowym, to już dużo. Warto, a nawet trzeba w tym całym biegu znaleźć czas na przyjemność i relaks. Jeśli nie na długich urlopach, to choćby w weekendy. Każdy powinien poszukać takiego odpoczynku, jaki mu odpowiada. Jeśli chodzi o urlopy, to najlepiej gdzieś wyjechać i zostawić na miejscu cały swój świat. W domu za bardzo nie odpoczniemy.

Część osób nie urlopuje się z przyczyn czysto ekonomicznych. Po prostu nie stać ich na to.
- Czym innym jest fakt, że musimy pracować, bo mamy, przykładowo, do spłacenia kredyty. Na rynku pracy mamy, niestety, sytuację niezbyt stabilną. Granica między koniecznością pracowania a pracoholizmem jest bardzo płynna. Mało który pracoholik przyzna, że ma z tym problem. Potrafi znaleźć wiele wyjaśnień. Pamiętajmy, że można fajnie odpoczywać popołudniami. Spacerując po Puszczy Dulowskiej, widzę, ile osób chodzi lub jeździ na rowerach. To też wypoczynek, a nie kosztuje przecież dużo.

Na jakie konsekwencje naraża się pracoholik?
- Ciągłe napięcie i stres powodują rozmaite dolegliwości, które pojawią się prędzej czy później. W końcu przychodzi też wypalenie zawodowe. Narażone na to są przede wszystkim osoby zatrudnione w zawodach związanych z kontaktem z innymi ludźmi.
Przełom nr 32 (1256) 10.8.2016