Zdarzyło ci się stracić przytomność? Nie bagatelizuj omdlenia. Zdaniem dr n. med. Jacka Nowaka z Zespołu Poradni Specjalistycznych Vitalis w Trzebini, może to być objaw poważnej choroby.

Anna Jarguz: Dlaczego tracimy przytomność?
dr n. med. Jacek Nowak: Problem dotyczy osób w różnym wieku. Omdlenie może być objawem pewnych poważnych schorzeń, których nie jesteśmy świadomi. Utrata przytomności bywa odpowiedzią organizmu na nieprawidłowe odpowiedzi naczynioruchowe. Mdleją także osoby cierpiące na różne choroby serca, między innymi arytmię serca, wady wrodzone jak ubytki w przegrodzie między przedsionkami, hipowolemię, kardiomiopatię, a także na schorzenia neurologiczne. Dlatego ważna jest diagnostyka i jak najszybsze ustalenie przyczyny. Chyba nikomu nie jest komfortowo, gdy nagle, w różnych sytuacjach, mdleje. To dezorganizuje harmonogram dnia i wybija z naturalnego rytmu. Utrata przytomności powoduje, że boimy się wychodzić do ludzi, podejmować wyzwania, cieszyć się życiem.

Co jest najczęstszą przyczyną omdleń osób młodych?
- Utrata przytomności może być między innymi objawem ataku padaczki. To nietypowe ataki i chory czasami nawet nie wie, że cierpi na chorobę. Może też dochodzić do mikroudarów mózgu. Zdarza się również, że pacjent ma na przykład wrodzoną wadę serca i nawet o niej nie wie. Przez lata nie ma żadnych objawów i nagle zaczyna mdleć. Podczas badań kardiolog wspólnie z neurologiem ustalają przyczynę.

Osoby starsze często bagatelizują omdlenie. Tłumaczą się, że zrobiło im się słabo, bo wiek robi swoje, bo człowiek zmęczony
- Bywa, że ani wiek, ani zmęczenie nie mają nic do rzeczy. Oczywiście osoby starsze bardziej narażone są na miażdżycę, co z kolei może powodować mikroudary, a w konsekwencji omdlenia. Jednak jak najszybciej należy poznać przyczynę utraty przytomności. Bo im wcześniej rozpoczęte leczenie, tym większe szanse na wyzdrowienie.

Zgłasza się do państwa pacjent, który traci przytomność,
i co dalej?
- Przeprowadzamy szereg badań, które pozwolą poznać przyczynę: EKG, badanie metodą Holtera, echo serca, testy pochylniowe, a także EEG i konsultację neurologiczną. Potem zaczyna się leczenie, które z reguły kończy się sukcesem.
Anna Jarguz
Przełom nr 49 (1171) 10.12.2014