Polszczyzna łatwizna (127)

Dziś o zjawisku kulturowym, które nazywa się clubbing [czyt. klabing]. Jest to moda, która powstała mniej więcej 25 lat temu w Anglii, ale szybko zawędrowała do innych krajów, także do Polski. Zaczęło się od tego, że w latach 80. ub. wieku organizowano nielegalne imprezy (tzw. rave`y, czytaj: rejwy) w dość niezwykłych miejscach (magazyny czy opuszczone budynki).

Kiedy okazało się, że taki rodzaj spędzania wolnego czasu po tygodniu nauki czy pracy (właśnie w spartańskich warunkach) odpowiada młodym ludziom, a podczas zabawy nie dochodzi do gorszących scen, rave`y przeniesiono do legalnych klubów, mieszczących się zwykle w piwnicach czy podziemiach budynków w centrach miast.

Co to jest clubbing? Otóż, młodzi ludzie umawiają się (głównie w piątki i soboty), żeby potańczyć, porozmawiać, zrelaksować się nie w jednym konkretnym miejscu, ale w wielu. Najpierw idą więc grupą do jednego, potem drugiego, a następnie zmieniają club na inny, za jakiś czas jeszcze na inny, i tak wiele razy.

Idea clubbingu jest taka, że w ciągu wieczoru czy nocy trzeba się nieustannie przemieszczać, spotykać osoby, których się cały tydzień nie widziało, albo poznawać nowe twarze. Nierzadko w dwu różnych clubach puszczają nieco odmienną muzykę, np. bardziej hardcore`ową (czyli ostrzejszą), a mniej chilloutową, bądź taką, którą preferuje właśnie didżej, więc i odczucia, i emocje są nie te same.
Warto wiedzieć, że impreza clubbingowa to nie to samo, co zwykła dyskoteka, w której puszcza się głównie hity, piosenki z pierwszych miejsc list przebojów (nierzadko na życzenie). W clubie dominuje muzyka typu dance, czyli house, techno, breakbeat, drum`n`bass, hip-hop, chillout, didżej miksuje płyty, przedstawia własną koncepcję artystyczną. To nic, że uczestnicy clubbingu przeważnie nie wiedzą, jaki akurat leci kawałek, nie znają ani tytułu utworu, ani nazwiska wykonawcy. To im nie przeszkadza, najważniejsze w clubbingu jest obcowanie z muzyką, klimat zabawy, zadowolenie z tego, że przebywa się z ludźmi takimi, a nie innymi.

Dodam, że z clubbingiem wiążą się biforka i afterka.
Biforka albo biforek (z ang. before `przed`) to spotkanie, które zazwyczaj odbywa się w spokojnym miejscu, gdzie można coś zjeść albo czegoś się napić w oczekiwaniu na znajomych, z którymi uczestniczy się później w clubbingu.
Skoro jest biforka (biforek), to jasne, że musi być i afterka (afterek). Afterka (z ang. after `po`) to zwykle łagodne wyciszenie się po clubbingu albo u kogoś w domu, albo latem pod budką z kebabami, hamburgerami bądź sklepem nocnym. Nierzadko na afterkę młodzi ludzie umawiają się jeszcze w niedzielę.

Maciej Malinowski jest mistrzem ortografii polskiej (katowickie "Dyktando"), autorem książek "(...) boby było lepiej", "Obcy język polski" i "Co z tą polszczyzną
Przełom nr 50 (1020) 14.12.2011