ZAPAMIĘTAJ! To z pozoru banalne pytanie przestaje nim być, gdy stajemy oko w oko przed koniecznością wezwania pomocy. Gdy widzimy jak krwawi, cierpi bliska nam osoba, zachowujemy się często nieracjonalnie. Potrafimy zapomnieć o z pozoru bardzo oczywistych drobiazgach.

ZAPAMIĘTAJ! To z pozoru banalne pytanie przestaje nim być, gdy stajemy oko w oko przed koniecznością wezwania pomocy. Gdy widzimy jak krwawi, cierpi bliska nam osoba, zachowujemy się często nieracjonalnie. Potrafimy zapomnieć o z pozoru bardzo oczywistych drobiazgach.

Zacznijmy od początku. Najpierw wykręcamy 999 lub 112. W Małopolsce zostaniemy połączeni z jedną z dwóch Skoncentrowanych Dyspozytorni Medycznych: w Krakowie lub Tarnowie. Dla osoby wzywającej pomocy nie ma to znaczenia - dyspozytor wyśle zawsze tę karetkę, która jest w stanie najszybciej dojechać do poszkodowanego.

Po połączeniu czeka nas rozmowa z dyspozytorem. Tylko od nas zależy, czy będzie ona krótka czy długa. Osoba siedząca po drugiej stronie słuchawki musi uzyskać pewne informacje. Powinniśmy zatem wyrażać się konkretnie, podać adres, miejsce zdarzenia, opisać dojazd.
Kolejne pytania będą dotyczyły pacjenta. Jeśli jest to możliwe, określmy dokładnie lub choć w przybliżeniu wiek poszkodowanego; czy jest przytomny, czy oddycha. Jeśli mamy informacje o przebytych chorobach, to również je przekażmy. Na zakończenie rozmowy dyspozytor zapyta o nasze imię i nazwisko oraz poinformuje o swojej decyzji dotyczacej ewentualnego skierowania karetki do poszkodowanego. Jeśli dyspozytor uzna, że nie ma podstaw do skierowania na miejsce ambulansu, powinien udzielić niezbędnych wskazówek, gdzie i jak szukać dalszej pomocy.(taj)
Przełom nr 31 (1102) 7.8.2013