Wojowniczy żołnierz z Żarek i pognębiony kowal

Jesienią 1908 roku w całej Monarchii Austro-Węgierskiej panowała napięta atmosfera. Po aneksji Bośni i Hercegowiny Europa stanęła na krawędzi wojny, a przez galicyjskie wsie przewijały się fale powracających z koszar poborowych. Ta militarna gorączka w przedziwny sposób udzieliła się mieszkańcom Żarek.

Miejscowy awanturnik, Wincenty Drabiec, był wówczas - jak określił to Tygodnik Chrzanowski - trzylatkiem – czyli żołnierzem odbywającym zasadniczą, obowiązkową trzyletnią służbę wojskową w austro-węgierskiej armii. W tamtych dniach przebywał we wsi na oficjalnym urlopie z garnizonu. Swoje bojowe nawyki postanowił jednak wyładować na cywilach.

Wieczorem 23 listopada 1908 roku napadł przed własnym domem na Jakóba Giegleckiego, szanowanego miejscowego kowala. Pobił go całkowicie bez powodu, a uderzenie twardym, podkutym obcasem żołnierskiego buta okazało się tak silne, że uszkodziło rzemieślnikowi oko, grożąc trwałą utratą wzroku.

Pijany wiarus, dumny ze swojego „zwycięstwa”, ruszył natychmiast uczcić sukces do lokalu Kółka Rolniczego. Wypił tam litr wina, a przy próbie uregulowania rachunku rzucił hardo, że „będzie płacił, jak mu się będzie podobało”. Widocznie jednak mało mu się podobało, bo zamierzał wyjść i ruszyć do karczmy na dalszą popijawę, ale właśnie wtedy jego wojenna passa gwałtownie się skończyła. Obecni w lokalu mieszkańcy wsi nie zamierzali tolerować żołnierskiego bezprawia: dopadli awanturnika i spuścili mu na miejscu takie lanie, że poturbowany agresor wylądował w łóżku na przymusowej diecie, marząc w gorączce o darmowym winie.