Mord na namiestniku Galicji. Potocki spoczął w Krzeszowicach

W niedzielę, 12 kwietnia 1908 roku, o godzinie 13:30 Galicją wstrząsnęła wiadomość o „potwornym czynie”, który odebrał życie hrabiemu Andrzejowi Potockiemu, Namiestnikowi Galicji. Do zbrodni doszło w siedzibie lwowskiego Sejmu podczas audiencji, na którą zgłosił się niejaki Mirosław Siczyński.

Jak donosi "Tygodnik Chrzanowski" z 18 kwietnia 1908 r. Siczyński, Rusin i słuchacz III roku filozofii, wszedł do salonu pod pozorem prośby o posadę suplenta. Gdy znalazł się w środku, oddał trzy strzały z rewolweru, raniąc hrabiego w nogę, rękę oraz lewą skroń. Mimo śmiertelnej rany, namiestnik zachował przytomność, zdążył się wyspowiadać i pożegnać z rodziną, a przed śmiercią polecił: Zatelegrafujcie cesarzowi, że wiernie mu służyłem i ginę na posterunku. Śmierć nastąpiła o 3:30.

Sprawca, 21-letni syn grecko-katolickiego proboszcza, jako motyw mordu podał „zemstę za wybory w Łąckiem”, które zakończyły się interwencją żandarmerii oraz śmiercią kilku chłopów.

Wstrząsającym elementem śledztwa okazała się postawa matki Siczyńskiego, którą aresztowano równocześnie z synem. Kobieta otwarcie przyznała się do współudziału w przygotowaniu zbrodni, mówiąc: Nie chcę nic ukrywać; do hrabiego Andrzeja Potockiego nie miałam żalu, ale miałam żal do Namiestnika z powodu gnębienia narodu ruskiego; do zbrodni syna sama namówiłam i dałam mu na ten cel pieniądze.

Wydarzenie to stało się zarzewiem ogromnych napięć politycznych. Redakcja podkreślała, że Potocki jako sprawiedliwy rządca dążył do porozumienia i uwzględnienia słusznych żądań ruskich.

Mord ten został potępiony przez przedstawicieli różnych stronnictw oraz samych Rusinów wszelkich odcieni.

Andrzej Potocki został pochowany 15 kwietnia w rodzinnym grobowcu w Krzeszowicach, przy udziale tysięcznych tłumów i najwyższych dostojników państwowych.