W ciągu zaledwie kilkunastu dni epidemia szkarlatyny zamieniła niewielki Rozkochów w wieś pogrążoną w żałobie. Zachorowało około 80 dzieci, a aż 30 z nich zmarło. To jedno z najtragiczniejszych lokalnych wydarzeń początku XX wieku.

Podczas gdy cała Galicja w grudniu 1907 roku opłakiwała śmierć Stanisława Wyspiańskiego, o czym donosił również z pierwszej strony „Tygodnik Chrzanowski”, mieszkańcy Rozkochowa zmagali się z własną tragedią – gwałtowną epidemią szkarlatyny.

Wszystko zaczęło się w drugiej połowie listopada. Wśród dzieci pojawiły się pierwsze przypadki płonicy (szkarlatyny). Lokalne władze natychmiast powiadomiły c. k. starostwo, które skierowało do Rozkochowa lekarza okręgowego, dr. Józefa Rednarskiego. Mimo podjętych działań choroba rozprzestrzeniała się błyskawicznie, zbierając tragiczne żniwo wśród najmłodszych.

W ciągu zaledwie kilkunastu dni zachorowało około 80 dzieci. Życie straciło 30 z nich, co oznaczało, że nie przeżyło niemal co trzecie zakażone dziecko. Codziennie w Rozkochowie odbywało się od dwóch do pięciu pogrzebów dziecięcych.

W obliczu narastającej liczby zachorowań wybuchł spór dotyczący funkcjonowania miejscowej szkoły. Mimo szerzącej się zarazy placówka pozostawała otwarta, ponieważ lekarz okręgowy początkowo nie widział podstaw do jej zamknięcia. Decyzja ta wywołała niepokój również w sąsiednich miejscowościach.

Autor relacji opublikowanej w „Tygodniku Chrzanowskim”, mieszkaniec pobliskich Źródeł, pisał, że nie czekając na decyzje władz, sam zabronił dzieciom ze swojej wsi uczęszczania do szkoły w Rozkochowie, obawiając się dalszego szerzenia choroby.

Dopiero później okazało się, że lekarz okręgowy nie miał kompetencji do zamknięcia szkoły. Taką decyzję mógł podjąć wyłącznie jego przełożony na szczeblu powiatowym. Gdy ostatecznie wydał odpowiednie zarządzenie, przerwano naukę, ograniczając dostęp do jednego z głównych miejsc szerzenia się zakażeń.