Chleb bez ulepszaczy i tłumy klientów. Tak piekli Liszkowie

Historia piekarni przy ul. mjr. Grzybowskiego (dawniej ul. Nowa) zaczyna się na początku lat 30. XX wieku, kiedy to Antoni Liszka otworzył zakład. Choć rzemieślnik budował go z myślą o pokoleniach, los nie szczędził mu wyzwań.

W czasie okupacji piekarnię zajęli Niemcy, a po wojnie, gdy wydawało się, że nastał czas spokoju, przyszedł cios ze strony nowej władzy.

W 1947 roku, na mocy decyzji rządu, Antoni został usunięty z własnego warsztatu. Piekarnię wraz z wyposażeniem zagarnęła Spółdzielnia, a właściciel przez kolejne osiem lat toczył absurdalną walkę o zwrot mienia, za które… wciąż musiał płacić podatki. W tym czasie jego synowie – Antoni, Emil i Tadeusz – szlifowali piekarski kunszt w innych miejscach, m.in. na Małym Rynku i w Psarach.

Dopiero rok 1955 przyniósł przełom. Tadeusz Liszka wrócił do rodzinnego domu i wraz z żoną Ludwiką przywrócił zapach prawdziwego pieczywa na Grzybowskiego. Przez kolejne dekady wypiekano tu chleby: mazowiecki, zakopiański czy praski, a także legendarne chałki, weki i drożdżówki z owocami. Wszystko naturalne, bez ulepszaczy. O popularności miejsca najlepiej świadczył fakt, że choć sklep otwierano o 5:30, kolejka wiernych klientów ustawiała się pod drzwiami już o czwartej. Po śmierci Tadeusza w 1975 roku, rodzinną tradycję przez kolejne 18 lat kontynuowała pani Ludwika.

Dziś, wspominając tę historię z okazji 15 marca – Dnia Piekarzy i Cukierników – oddajemy hołd rzemieślniczej pasji, która przetrwała nacjonalizację i dziejowe zawirowania.

Fotografia pochodzi z kolekcji Witolda Liszki i została udostępniona przez Archiwum Ziemi Chrzanowskiej. Przedstawia wejście do piekarni z szyldem „ANTONI LISZKA”, personel w białych fartuchach oraz ich wiernego czworonożnego stróża.