Wszystko zaczęło się od osobistego dramatu Marji Zacharkow z Chrzanowa, która pochowała 3-letniego synka, Wiktora, na miejscowym cmentarzu.

Choć pogrzeb się odbył, matka nie zaznała spokoju. Przez kolejne noce - jak donosił Tajny Detektyw w nr 10 z 4 marca 1934 roku - dręczył ją ten sam, niezwykle sugestywny sen: widziała synka w trumnie, który skarżył się, że przygniata go inne dziecko i bardzo ciąży, przez co Wiktor nie może się podnieść.

Sen powtarzał się z taką uporczywością, że Marja Zacharkow postanowiła sprawdzić stan mogiły. Na miejscu zauważyła, że ziemia na grobie Wiktora była nienaturalnie ruszana.

Senna wizja i realne ślady ingerencji skłoniły ją do wyjednania u władz zgody na rozkopanie grobu.

To, co ukazało się komisji podczas ekshumacji, wstrząsnęło wszystkimi obecnymi. W grobie, w którym miał spoczywać tylko mały Wiktor, znaleziono łącznie cztery trumienki ze zwłokami dzieci.

Symbolika snu matki okazała się niemal identyczna z rzeczywistością.

Śledztwo szybko wskazało winnego tej makabrycznej sytuacji. Okazało się, że to miejscowy grabarz, Jan Likus, potajemnie składał zwłoki innych dzieci w świeżo wykopanych lub cudzych grobach. Przeciwko Likusowi wszczęto natychmiast postępowanie karne.

Co nim kierowało? Może chęć zysku, a może po prostu oszczędność pracy, bo wykorzystywał świeżo wykopane mogiły, by nie musieć kopać nowych?

Na to pytanie Tajny Detektyw nie daje nam odpowiedzi. Zwraca jednak uwagę, że dodatkowym mrocznym wątkiem tej historii była obawa matki, że Wiktor mógł zostać pochowany w stanie letargu, co sugerowała druga część jej proroczego snu. Wyjaśnienie tej kwestii miało nastąpić po uzyskaniu kolejnych zezwoleń na badania ekshumowanych zwłok, ale to już historia na inną opowieść.