W sobotę 7 listopada mija 45. rocznica śmierci Alfonsa Długosza, który ocalił dla potomnych wiele zabytków kopalni Soli w Wieliczce.

Alfons Długosz przyszedł na świat w 1902 roku na Trzebionce. Od najmłodszych lat wykazywał zdolności rysunkowe i zamiłowania artystyczne. Dlatego po skończeniu szkoły średniej w Bielsku podjął studia malarskie. Najpierw w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego w Berlinie, a potem na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie. Po powrocie do Polski na początku lat dwudziestych podjął pracę jako nauczyciel szkół średnich. Uczył kolejno w zasadniczej szkole zawodowej w Sierszy i gimnazjach w Kozienicach, Skarżysku Kamiennej i Warszawie. Od 1929 roku powtórnie pracował w szkole w Sierszy. Zorganizował też w Trzebini teatr amatorski, wystawiający wiele ambitnych sztuk. Sam w nich występował.

Na początku wojny na stałe osiadł w Wieliczce. Objął posadę nauczyciela w wielickich szkołach średnich. W wolnych chwilach powracał do zamiłowań artystycznych. Pasjonował się też fotografią. Zaraz po przybyciu do Wieliczki Alfonsa Długosza, który już w rodzinnej Trzebini zetknął się z górnictwem, zainteresowała istniejąca od wielu wieków kopalnia soli. W bliski kontakt z kopalnią wszedł w 1949 roku. Uczestniczył wtedy w Barbórce urządzonej przez górników wielickich. Postanowił dopomóc w odratowaniu bezcennego zabytku.

Prastare kopalniane urządzenia zgromadził w podziemnej komorze "Warszawa", gdzie na początku lat pięćdziesiątych zorganizował pierwszą małą ekspozycję. Na potrzeby powstającego muzeum dyrekcja kopalni udostępniła cztery dalsze komory poeksploatacyjne. Alfons Długosz został dyrektorem Muzeum Żup Krakowskich. Zmarł 7 listopada 1975 roku.

Nie doczekał już momentu, gdy - co było jego wielkim marzeniem - Kopalnia Soli w Wieliczce została wpisana na listę UNESCO, co nastąpiło w 1978 roku.

Obejrzyjcie zdjęcia związane z Alfonsem Długoszem, zgromadzone w Muzeum Regionalnym w Trzebini.