To wiele rozmów z ludźmi z bliskiego otoczenia prezydenta Andrzeja Dudy, urzędnikami kancelarii, ministrami, dyplomatami, wojskowymi, z których wyłania się obraz stosunków polsko-ukraińskich w czasie wojny pomiędzy Rosją i Ukrainą.

Książka Zbigniewa Parafianowicza zaczyna się od nieoficjalnego spotkania w Wiśle, które miało się stać początkiem projektu Przyjaźń. Zastawiony stół, popijawa, przaśne żarty... Wszystko to miało dać początek zbliżenia się państw; ponownym wejściem w buty Aleksandra Kwaśniewskiego z czasów Pomarańczowej Rewolucji.

Czy cel został osiągnięty? Czy prezydent Duda ma tyle charyzmy co Kwaśniewski, o którym cokolwiek by mówić, to na polu dyplomacji z państwami Wschodu radził sobie dobrze? Niech każdy odpowie sobie sam, a jeśli potrzebuje pomocy, to w książce znajdzie wiele materiału do przemyślenia.

Zatrzymując się jeszcze na chwilę przy wspomnianym spotkaniu, uwagę zwraca czas, w którym do niego doszło. Nie tydzień, miesiąc czy nawet rok po tym, jak Wołodymyr Zełenski został prezydentem Ukrainy, a na miesiąc przed wybuchem pełnoskalowej rosyjsko-ukraińskiej wojny (trzy lata po wyborze Zełenskiego).

Ale w książce przeczytamy też np. o spółce CBN, powstałej od słów Czemu By Nie, która funkcjonuje poza strukturami państwa, ale, działając niczym kolejna agencja wywiadowcza, wyręcza owo państwo w dostarczaniu m.in. broni do Ukrainy.

Z całości wyłania się obraz populistycznej postawy wszelkich polityków/urzędników. Nie ma znaczenie, jakie faktycznie korzyści przyniesie realizacja konkretnej polityki, tylko jaki efekt wywoła ona w mediach czy mediach społecznościowych.

Krótko mówiąc, wszystkie działania na arenie międzynarodowej miały zapewnić utrzymanie czy wzrost poparcia elektoratu wyborczego w kraju. Po wielokroć mówią o tym otwarcie rozmówcy Parafianowicza.