"Twój ojciec zginął na miejscu, a matka umarła przed chwilą" - słyszy Marina po wypadku samochodowym, który przeżyła.

Książka Andrésa Barba jest doskonałym, świetnie przetłumaczonym, studium psychologii dziecka. Odkrywa przed nami jego świat, odczucia, które wcale nie są takie, jak nam się wydaje.

Autor ukazuje w jaki sposób dzieci przeżywają żałobę - i jak różnie reagują na tragedię. Jak ukrywają emocje, oszukują nie tyko otoczenie, ale i samych siebie.

"Wielu ludzi myśli, że dziecko, które traci rodziców, przeżywa smutek, rozpacz i bunt. Sądzą, że dziecko to mały dorosły, i przypisują mu to, czego dowiedzieli się o procesie żałoby, jako dorośli ludzie. Barba wie, że dziecko czuje niemożliwy do zniesienia wstyd. Wstyd, bo nic nie masz, jesteś pusty, kto chce, może z tobą zrobić wszystko, nie masz rodziców. Kto ten wstyd udźwignie?" - pisze w posłowiu psychoanalityczka Ewa Modzelewska-Kossowska i myślę, że to najlepsze podsumowanie tej książki.