Z pochodzącą z Libiąża, a mieszkającą w Nowej Zelandii Marią Kubicą (pseud. Stach) o wydanej przez nią debiutanckiej książce rozmawia Ewa Solak.

Ewa Solak: Z Libiąża przeniosła się pani do Nowej Zelandii. To był ten tytułowy "Szlak na wyspę szczęśliwości"?
Maria Kubica: - Poniekąd, ale tak naprawdę ta wyspa szczęśliwości tkwi w mojej głowie. Nowa Zelandia początkowo była dla mnie zupełnie obcym miejscem. Pojechałam tam do syna, nie znając języka. Było ciężko.

Czemu pani wyemigrowała?
- Właściwie to uciekłam, bo tu dłużej nie mogłam żyć. To osobiste i nieraz okrutne sprawy, ale opisuję je w książce po to, żeby inne kobiety mogły uczyć się na moich błędach. 600 stron. Jest co czytać.

Przybrała pani pseudonim Maria Stach. Skąd się wziął?
- Znów osobiste wątki: ojca, który mnie nie kochał, a potem także poznanego w Nowej Zelandii znajomego o imieniu Stanisław. Stach. Tak zostało.

To pierwsza pani książka?
-Pierwsza wydana, ale wcześniej napisałam powieść o Sybiraku, który uciekł do Nowej Zelandii. Ta jednak nie ukazała się w druku. Ostatnią książkę pisałam rok, a cztery lata zajęło mi znalezienie wydawcy. Wreszcie się udało.

I wróciła pani do Libiąża...
- Nie wróciłam. Przyjechałam w odwiedziny. Tu mam przyjaciół i tęsknię za nimi. Liczę, że książka im się spodoba.

Libiąż bardzo się zmienił, odkąd pani wyemigrowała?
- Jest ładniejszy, ale aż nadto się nie zmienił. Ludzie są trochę inni, bardziej się spieszą. Jest więcej aut, życie przyspieszyło.

*****
Maria Kubica - ur. w 1947 r. Dzieciństwo i młodość spędziła w Libiążu. Skończyła Wydział Nauk Społecznych i podyplomowe studia z socjologii, pracy i organizacji na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 1997 r. wyemigrowała do Nowej Zelandii. W 2012 r. wydała książkę "Szlak na wyspę szczęśliwości".