W niedzielę, 2 lutego, będą odprawiane liturgie z okazji Ofiarowania Pańskiego, zwanego w Polsce Świętem Matki Bożej Gromnicznej. Kończą się kolędy, bożonarodzeniowe choinki i szopki.

Od IX wieku wierni przynoszą do kościołów świece na pamiątkę słów Symeona, który nazwał Jezusa „światłem na oświecenie pogan i chwałą ludu Twego Izraela”. Poświęcone świece były zapalane w trudnych chwilach. Dymem kreślono znaki krzyża na drzwiach, piecu i oknach. To zapory przeciw nieszczęściom i złu. Zapaloną gromnicę wkładano także w ręce umierającego.

Święto Matki Bożej Gromnicznej nie nakazuje obowiązkowego udziału w mszy, ale w tym roku wypada w niedzielę, więc wierni zwyczajowo pójdą do kościołów. A potem będą starali się donieść zapaloną gromnicę do domu.

- Dawniej wierni częściej używali gromnic. Niemniej jednak do dzisiaj są ustawiane w oknach podczas burzy. I to nie tylko przez starsze osoby – mówił na łamach „Przełomu” ks. Antoni Staszeczka z parafii św. Barbary w Trzebini Krystynowie.

Gromnice to duże woskowe świece używane w istotnych momentach religijnych w życiu wiernych, np. stawia się je podczas czuwania przy zmarłym i umierającym. Ich nazwa pochodzi od słowa gromny, czyli huczny bądź grzmiący. Świecę taką stawiano również w oknie w trakcie burzy, aby Matka Boska za swym wstawiennictwem ochroniła dom i obejście przed piorunami.