17 kwietnia przypada rocznica urodzin poety Tadeusza Bocheńskiego. Przyszedł na świat w 1895 roku w Chrzanowie.

Po śmierci ojca przeniósł się do Lwowa z matką i dwojgiem młodszego rodzeństwa. We Lwowie ukończył gimnazjum klasyczne i uczył się muzyki w konserwatorium. Ukończył studia muzyczne w Wiedniu. W 1918 przyjechał do Lublina i podjął pracę w Gimnazjum im. Staszica, gdzie przez 13 lat uczył greki i łaciny oraz zajmował się twórczością poetycką.

W 1926 poznał Kazimierza Andrzeja Jaworskiego, późniejszego twórcę chełmskiej "Kameny". Wraz z nim w latach 1923-1925 podjął współpracę z grupą literacką "Reflektor". W 1925 był redaktorem dwutygodnika "Nowe Życie", gdzie drukował swoje wiersze, przekłady i recenzje teatralne.

Pierwszą żoną Bocheńskiego była Maria z Jankowskich, matka pisarza Jacka Bocheńskiego (ur. 1926). Ślub wzięli w 1930 r. Decyzją Sądu Metropolitalnego w Warszawie jego pierwsze małżeństwo zostało unieważnione, co pozwoliło mu na zawarcie kolejnego, ze swoją muzą - Janiną "Janiurą" z Oderów.

Z żoną opuścił Lublin i przeniósł się do Krakowa, gdzie mieszkał i pracował jako nauczyciel języków klasycznych w Gimnazjum Bartłomieja Nowodworskiego, nie rezygnując z działalności literackiej.

W 1934, kiedy na świat przyszła jego córka Jeżyna, porzucił pracę pedagogiczną, aby utrzymywać się z pisarstwa, i przeniósł się do Zakopanego, gdzie zmarł w 1962. Został pochowany na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.

Za działalność poetycką otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i nagrodę specjalną Ministra Kultury i Sztuki.