84-letni Ridley Scott ("Łowca Androidów") w XXI wieku konsekwentnie podąża trzema ścieżkami - widowisk s-f, widowisk historycznych i gangsterskich dramatów, które najczęściej opowiadają o zgubie ludzkiej chciwości. Do tego nurtu należy właśnie "Dom Gucci".

Przełom lat 70. i 80. w Mediolanie. Ponętna córka właściciela firmy zajmującej się wywózką śmieci, Patrizia (Lady Gaga) postanawia uwieść Maurizia Gucci (Adam Driver), spadkobiercę właściciela jednego z najpotężniejszych domów mody we Włoszech. Choć w międzyczasie Maurizio zostaje wydziedziczony, wiąże się z Patrizią i ma z nią córkę. Wkrótce przychodzi propozycja współpracy od jego stryja Aldo (Al Pacino), który zajmuje się modą w Nowym Jorku. Maurizio namówiony przez Patrizię przyjmuje posadę. Dla żądnej władzy i fortuny Włoszki to jednak za mało. Za wszelką cenę pragnie przejąć całą firmę.
Ten film ma w sobie szlachetność formy typową dla wielkich dzieł gangsterskich lat 70. Choć zamiast głowy konia znanej z "Ojca Chrzestnego" pojawia się tylko torebka z krowiej skóry, a bohaterowie są elitą społeczeństwa, potrafią zachowywać się wobec siebie jeszcze bardziej okrutnie niż rasowi mafiosi. Pięknie jest to zainscenizowane, okraszone operowymi ariami, które jeszcze bardziej podbijają absurdy sytuacji. I fenomenalnie zagrane. Mimo że w filmie występują gwiazdy wielokrotnie zauważane przez Akademię Oscarową, to show nieoczekiwanie kradnie aktorka - amatorka Lady Gaga.
Już jej debiut aktorski w "Narodzinach Gwiazdy" był pozytywną niespodzianką. Jednak tym występem piosenkarska supergwiazda zatyka usta największym sceptykom. Jako Patrizia jest na przemian nieporadna, czuła, żałosna, wzruszająca, by na koniec zamienić się w potwora. Czy ta rola przyniesie jej Oscara?