Kolejne rocznice 1 września są spychane gdzieś na margines. Nie obchodzi się ich tak, jak choćby Święto Niepodległości. A przecież to bardzo ważna data w naszej historii - przekonuje Zygmunt Bębenek, prezes Zarządu Związku Inwalidów Wojennych RP oraz Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Chrzanowie w rozmowie z Markiem Oratowskim.

Kolejne rocznice 1 września są spychane gdzieś na margines. Nie obchodzi się ich tak, jak choćby Święto Niepodległości. A przecież to bardzo ważna data w naszej historii - przekonuje Zygmunt Bębenek, prezes Zarządu Związku Inwalidów Wojennych RP oraz Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Chrzanowie w rozmowie z Markiem Oratowskim.

Jak pan wspomina wybuch drugiej wojny światowej?
- We wrześniu 1939 roku miałem sześć lat. Na wieść o wojnie Polacy uciekali na wschód. To efekt informacji o okrutnym zachowaniu Niemców. Z ust do ust przekazywano sobie, że najeźdźcy ucinają uszy, wydłubują oczy. Ta psychoza dotarła także do Babic, gdzie mieszkałem. Całą rodziną wyjechaliśmy więc z dobytkiem wozem konnym. Jednak nie zajechaliśmy daleko, bo za Kraków. W Swoszowicach dopadli nas Niemcy. Kazali nam wracać. Okazało się, że nic strasznego z ich strony nas nie spotkało. Pięć lat później razem z rodzicami zostałem wywieziony do obozu koncentracyjnego w czeskim Boguminie, gdzie zostaliśmy do końca wojny.

Wiedza przeciętnego Polaka o tym dramatycznym okresie naszej historii nie jest zbyt duża. To pana nie niepokoi?
- Programy szkolne są zbyt ubogie w materiał dotyczący drugiej wojny światowej. Młodzież sama nie chce docierać do tej wiedzy. Wielu rodziców, znających wojnę tylko z opowiadań, nie zachęca ich do tego. W tej sytuacji kolejne rocznice wojny są spychane gdzieś na margines. I nie obchodzi się ich tak, jak choćby Święto Niepodległości.

Pewnie ma pan własne przemyślenia, jak zmienić ten stan rzeczy.
- W szkole w Rozkochowie miałem prelekcję z panem Zbigniewem Ptasińskim, który sam walczył. Młodzież była zaciekawiona tym, co im opowiadaliśmy. Chętnie wzięlibyśmy udział w następnych takich pogadankach z młodzieżą, jeśli tylko będzie takie zapotrzebowanie.

Z okazji rocznicy wybuchu wojny w Chrzanowie była msza święta oraz złożenie kwiatów pod pomnikiem katyńskim i na mogile poległych w latach 1939-45. Szkoda tylko, że takie spotkania gromadzą tylko oficjeli, harcerzy, członków pocztów sztandarowych i garstkę mieszkańców.
- Nasz związek starał się dotrzeć z informacją o obchodach do możliwie najszerszej grupy mieszkańców, między innymi za pośrednictwem "Przełomu". Frekwencja rzeczywiście nie była zbyt wielka. Widać to, co stało się we wrześniu 1939 roku odchodzi w zapomnienie. A przecież ten okres wpisał się nie tylko w historię naszego kraju, ale także dzieje Europy i świata.