Gdy już odwiedzimy groby swoich bliskich, warto przespacerować się po najstarszej części cmentarza. Znajdziemy tam nagrobki zasłużonych i znanych mieszkańców miasta, trwające grubo ponad wiek. Piękne i zabytkowe, jednak coraz bardziej zniszczone przez czas.

Gdy już odwiedzimy groby swoich bliskich, warto przespacerować się po najstarszej części cmentarza. Znajdziemy tam nagrobki zasłużonych i znanych mieszkańców miasta, trwające grubo ponad wiek. Piękne i zabytkowe, jednak coraz bardziej zniszczone przez czas.

Chrzanowski cmentarz został założony na przełomie XVIII i XIX wieku. Jego najstarsza część to narożnik południowo-wschodni. Tutaj znajdziemy m.in. grobowiec w kształcie skały z figurką Matki Boskiej we wnęce. Należy do Olszewskich. Obiekt nawiązuje do groty z Lourdes (słynne miejsce kultu w południowo-zachodniej Francji).

Idziemy kawałek wzdłuż muru i skręcamy w prawo (pas 2). Zaraz po prawej jest skromna mogiła Włocha Elii Marchettiego, porucznika Legii Cudzoziemskiej. Walczył z Rosjanami w powstaniu styczniowym. Był adiunktem generała Francesco Nullo, który zginął 5 maja 1863 r. w bitwie pod Krzykawką (pow. olkuski). Z kolei Marchetti, w wyniku odniesionych ran w tejże bitwie, zmarł dwa dni później w mieszkaniu chrzanowskiego notariusza Apolinarego Horwatha. Grobowiec Horwathów znajduje się nieco dalej - po lewej, pod murem. Ma przykuwającą wzrok formę obelisku.

Gdzieś w połowie odległości między grobami: Marchettiego i Horwathów, przy skrzyżowaniu dróżek, natkniemy się na najstarszy nagrobek na chrzanowskim cmentarzu. Zachował się tylko cokół noszący cechy stylu klasycystycznego. Spoczywa tutaj Anton Johann Stasius, zmarły w 1856 r.

Najbardziej okazały obiekt to mauzoleum Loewenfeldów, właścicieli Chrzanowa, powstałe w latach 1898-1900. Fundatorem był Henryk Loewenfeld - ten sam, którego imieniem została nazwana najbardziej reprezentacyjna ulica w mieście.

Oczywiście, ciekawych nagrobków jest dużo więcej. Niektóre zapomniane, nie znaczone ogniami, a przecież należące do ludzi niegdyś znanych i zasłużonych. Warto je odwiedzić i zapalić znicz.
Łukasz Dulowski