Nie uwierzysz, co zrobił w domu!

Mieszkaniec Libiąża zaskoczył całą okolicę. Przechodzisz obok tego niepozornego budynku codziennie i nawet nie podejrzewasz, jaka tajemnica kryje się tuż za progiem. Gdy otwiera drzwi swojego domku gospodarczego, gościom dosłownie odbiera mowę. Zamiast kosiarek i narzędzi, stworzył tam prywatny wehikuł czasu. 

Władysław Kądzior z Libiąża ma w swoim domku gospodarczym prywatne muzeum regionalne, w którym historia wielkich konfliktów zbrojnych płynnie przeplata się z dziejami jego rodziny. 

Już przy wejściu odwiedzających wita... kamień. Nie jest to jednak zwykły głaz, lecz żartobliwy „barometr”, który Władysław Kądzior wykonał własnoręcznie po tym, jak podobny zobaczył podczas wakacji nad morzem. Zasada działania jest prosta: jeśli kamień rzuca cień – świeci słońce, gdy jest mokry – pada deszcz, gdy się porusza – wieje wiatr, a jeśli go nie widać – jest mgła.

To tylko przedsmak tego, co kryje niewielki budynek gospodarczy przy jego domu w Libiążu. Od lat gromadzi tam przedmioty związane z historią rodziny, dawnym życiem na wsi, wojskiem, górnictwem i własnymi pasjami. Każdy eksponat ma swoją historię.

Po prawej stronie od wejścia uwagę zwracają bagnety. Część kupił, dwa otrzymał od szwagra. Nad kominkiem w domu wiszą jeszcze dwa poniemieckie egzemplarze. Obok znajduje się benzynowa zapalniczka w kształcie pistoletu oraz rzeźbiony granat. 

Nie brakuje rodzinnych pamiątek. Są spławiki należące niegdyś do wędkarzy: ojca Romana i szwagra Adama, szydła używane przez Romana przy wyplataniu sieci, hebel po ojcu, grabie po babci Paulinie czy ręcznie wykonana przez tatę kotwica służąca do wyciągania wiadra, które wpadło do studni. Wśród eksponatów znajduje się także numer rodzinnego domu, którego już nie ma.

Dużą część kolekcji stanowią narzędzia codziennego użytku sprzed kilkudziesięciu, a nawet ponad stu lat. Zachowały się stare kosy, sierpy, piły, heble, szufla do ziarna, nosidło do wiader ze studni, ośnik do ostrzenia siekier i noży, a także elementy pieca chlebowego, w tym drzwiczki oraz narzędzie do wygarniania żaru.

– Niektóre eksponaty służą mi do dziś, mimo że współczesne odpowiedniki dawno wyparły je z codziennego użytku- przyznaje wskazując na kosę. 

W muzeum można zobaczyć również menażki wojskowe i górnicze, spawalnicze gogle. Jednym z ciekawszych eksponatów jest kubek-miarka do borówek.

- Nasze prababki odmierzały borówki właśnie takimi naczyniami. Jeździły z nimi na targ do Bielska i sprzedawały. Wtedy w lasach było mnóstwo jagód i borówek. Dzisiaj trudno znaleźć choć jedną – wspomina.

Każdy przedmiot wywołuje kolejne wspomnienia. Tak jest choćby przy nosidle do wiader. – Jak tylko dosięgnąłem korby od studni, już rodzice wysyłali mnie po wodę. Dwa pełne wiadra sięgały mi wtedy prawie do ziemi – opowiada z uśmiechem.

Na tym kolekcja się nie kończy. Na zewnętrznej ścianie budynku znajduje się wystawa kamieni. Są tu krzemienie, skamieniałe drewno – araukaryty znalezione przy budowie domu, kamienie przywiezione znad morza. 

– Niektórzy mają całe kawałki skamieniałego drewna, jeszcze wypolerowane. To dopiero robi wrażenie – mówi z uznaniem. 

W prywatnym muzeum Władysława Kądziora nie ma przypadkowych eksponatów. Każdy z nich przypomina o dawnych czasach, ludziach i codziennym życiu, które z roku na rok odchodzi w zapomnienie. Dzięki jego pasji te przedmioty zyskały drugie życie i nadal opowiadają swoje historie.