Z Chrzanowa na europejskie podium. Wielki sezon modelarza

Brązowy medal mistrzostw Europy, czwarte z rzędu mistrzostwo Polski i kolejny Puchar Polski – Mariusz Gąsiorowski ma za sobą znakomity sezon. Chrzanowianin rywalizował z najlepszymi zawodnikami kontynentu w wymagającej konkurencji modeli swobodnie latających. O sukcesie decydowały nie tylko umiejętności, ale również koncentracja i czytanie warunków atmosferycznych. Modelarz opowiada nam, jak wygląda rywalizacja na najwyższym poziomie.

Marek Oratowski: Ten sezon był wyjątkowo udany. Z jakiego osiągnięcia jest pan najbardziej dumny?

Mariusz Gąsiorowski: Najważniejszym tegorocznym startem były dla mnie Mistrzostwa Europy w Macedonii Północnej. Wystartowałem tam w klasie F1C, czyli modeli swobodnie latających z napędem silnikowym. Wywalczyłem brązowy medal. To jedno z moich największych indywidualnych osiągnięć w karierze modelarskiej. Co ciekawe, ostatni medal mistrzostw Europy zawodnik z Chrzanowa zdobył 20 lat temu. Wtedy wicemistrzem kontynentu w Ukrainie został Jerzy Włodarczyk. Zdobycie takiego medalu nie jest łatwe. To jednodniowe zawody i każdy chce je wygrać.

Z iloma rywalami przyszło panu rywalizować?

W całej stawce było około 40 zawodników. Zaczęliśmy o świcie, a skończyliśmy o zmroku. W turze zasadniczej lotów jest siedem kolejek. Pierwsze dwie trwają po 4 minuty, a kolejne pięć po 3 minuty. Musimy w nich wystartować i zrobić maksymalne czasy lotu. Model wykonany z laminatu węglowego, ważący 750 gram i mający aż trzy metry rozpiętości, leci około 10 metrów na sekundę. I w samej końcówce osiąga nawet 150 km/h. W każdej kolejce modele odlatują na jeden, dwa, a nawet trzy kilometry od miejsca startu. Trzeba je potem znaleźć i wrócić na start. A jest na to tylko godzina czasu przed kolejnym lotem. Do tego dochodzą zmienne warunki termiczne. Jedna trzecia zawodników doszła do etapu drugiego, czyli dogrywek. W tym roku maksymalny czas lotu zrobiło aż czterech zawodników – dwóch Ukraińców, Niemiec i ja.

Co w tym sporcie ma największe znaczenie?

Trzeba być skoncentrowanym przez te siedem lotów i puścić model perfekcyjnie i w odpowiednich warunkach. Do tego oczywiście dochodzi trochę szczęścia, bo ono przydaje się w każdym sporcie. Ono jednak może pomóc dopiero wtedy, gdy jest się cały czas skupionym i nie popełni się żadnego błędu technicznego. Zadaniem zawodnika jest trafić tam, gdzie nosi. Bo w przeciwnym razie najlepszy samolot mu nie pomoże. Podstawowe znaczenie ma więc dobre czytanie termiki.

Proszę powiedzieć, gdzie trenuje się przed takimi zawodami.

No właśnie to jest nasza duża bolączka, bo za bardzo nie ma tego gdzie robić. Najbliższych miejscem do trenowania jest Stalowa Wola. To 250 km od Chrzanowa. Kiedyś lataliśmy na łąkach w Luszowicach, ale teraz się nie da. Podobnie lotnisko w Gliwicach jest niedostępne. To specyficzna dyscyplina, bo po wypuszczeniu modelu z ręki praktycznie nie mamy na niego wpływu. Jedynie co to można go zmusić, żeby wylądował. Inaczej jest w przypadku modeli sterowanych radiowo. To jest swobodne latanie. Taka klasyka modelarstwa. Topowy model kosztuje 3 tysiące dolarów. Zwykle się je kupuje, bo własnoręczne budowanie kosztuje drożej. Na zawody można zgłosić cztery samoloty. W Macedonii po pierwszym treningu jeden model niestety roztrzaskałem.

Jako reprezentant kadry narodowej mógł pan liczyć na sfinansowanie wszystkich kosztów udziału w zawodach?

Do sprzętu nikt nam nie dopłaca. Jedynie połowę kosztów przejazdu i pobytu finansuje Aeroklub Polski i ministerstwo sportu. Resztę musimy sami dołożyć. W Chrzanowie jest ciężko o sponsorów. Być może koledzy mieszkający w większych ośrodkach mają łatwiej.

Na krajowym podwórku także wywalczył pan wiele medali i pucharów.

Wywalczyłem mistrzostwo Polski. Trofeum zdobyłem po raz czwarty z rzędu. To naprawdę duże i rzadkie osiągnięcie. W zawodach startował jeszcze nasz instruktor Jerzy Włodarczyk. Jest także kilku naszych zawodników, którzy starają się przebić. W Polsce były też organizowane zawody zaliczane do klasyfikacji Pucharu Świata. Wygrałem tę imprezę organizowaną w Kietrzu. Z powodzeniem startowałem także w Pucharze Polski. Do końcowej klasyfikacji liczyły się trzy najlepsze wyniki z czterech zawodów. Trzy zawody wygrałem, w jednych byłem drugi. Tym samym zdobyłem już po raz kolejny Puchar Polski. Trofeum przypadło mi na własność i zostawiłem je w naszej modelarni. Ufundowałem jednocześnie puchar, o który toczyć się będzie walka w kolejnym sezonie.