„Sala jest od tego, żeby wyładować agresję, a nie ulica”. Mocne słowa prezesa

Warrior Factory Chrzanów to miejsce, w którym sporty walki są nie tylko sposobem na poprawę kondycji czy przygotowanie do zawodów. To także przestrzeń, w której młodzi ludzie uczą się dyscypliny, odpowiedzialności i radzenia sobie z emocjami. O działalności klubu, pracy z młodzieżą, sportowych ambicjach oraz o tym, dlaczego czasami trener staje się dla swoich podopiecznych kimś więcej niż tylko szkoleniowcem, z Przemysławem Peszko, prezesem Warrior Factory Chrzanów, rozmawia Michał Papiernik.

Warrior Factory Chrzanów rozwija kilka sekcji sportów walki. Jak dziś wygląda klub?

Mamy dwie sekcje Muay Thai, K-1, boks, MMA, treningi personalne oraz zajęcia personalne dla dzieci. Jest też poranna grupa Muay Thai dla osób pracujących popołudniami. W najlepszym okresie trenowało u nas prawie 200 osób. Mamy jeszcze jeden pomysł na rozwój, ale na razie nie chcę zdradzać szczegółów.

Macie bardzo szeroką ofertę. Czy poszczególne dyscypliny przyciągają różne grupy zawodników?

Tak. Jedni lubią parter i wybierają MMA, inni wolą stójkę – boks, K-1 czy Muay Thai. W każdej grupie są osoby przygotowujące się do zawodów, ale również takie, które trenują dla siebie i zdrowia. Myślę, że każdy może znaleźć u nas coś dla siebie.

Na koncie Warrior Factory są medale i tytuły mistrzów Polski. Jak wygląda droga od pierwszego treningu do zawodów?

Najpierw zawodnik po prostu trenuje. Jeśli widzę, że ma predyspozycje, stopniowo przygotowujemy go do startów. Początkowo są to walki w formule light czy tak zwanym „pierwszym kroku”, żeby zebrać doświadczenie. Później przychodzą coraz większe imprezy. Nie można od razu rzucić zawodnika na głęboką wodę.

Co jest dla Pana ważniejsze u młodych zawodników – wyniki czy rozwój charakteru?

Wyniki są ukoronowaniem mojej pracy, ale ważniejsze są dla mnie rozwój fizyczny i charakter. Dużo z młodzieżą rozmawiam, czasami przychodzą do mnie również z prywatnymi problemami. Staram się ich nakierować na odpowiednie tory. Cieszę się, kiedy zamiast zajmować się głupotami wybierają sport. Można powiedzieć, że dla części z nich jestem takim drugim tatą.

Do Chrzanowa zapraszacie znane postacie sportów walki. Byli u was m.in. Krzysztof „Diablo” Włodarczyk, Różal, Balboa z GROMDY czy Zbigniew Raubo. Jak udaje się ich zaprosić?

Kontaktuję się przez media społecznościowe, znajomych, a część osób spotykam na galach i zawodach. Dla uczestników to świetna okazja, żeby potrenować z ludźmi, których oglądają w telewizji, porozmawiać, zrobić zdjęcie czy przybić piątkę. Okazuje się też, że tacy mistrzowie to naprawdę normalni ludzie.

Ostatnio gościł u was Krzysztof Ryba „Bigman”, który mówił m.in. o więzieniu i konsekwencjach swoich decyzji. Dlaczego zdecydowaliście się na takie spotkanie?

Chcieliśmy pokazać młodzieży, jak niewielka może być granica między jednym wyborem a konsekwencjami, które mogą ciągnąć się za człowiekiem przez wiele lat. Najlepiej mówi o tym ktoś, kto sam tego doświadczył.

Nie chodziło o promowanie żadnego środowiska, tylko o pokazanie konsekwencji pewnych decyzji. Spotkanie wyszło bardzo dobrze i było widać, że słowa Krzysztofa do wielu osób dotarły.

Sporty walki kojarzą się czasem z agresją. Jak treningi wpływają na młodych zawodników?

Tłumaczę im, że sala jest od tego, żeby wyładować agresję, a nie ulica. Mamy tutaj duże pole do popisu, ale jednocześnie nie tolerujemy pewnych zachowań. Zdarzało się, że osoby po swoich wybrykach były usuwane z klubu.

Sporty walki uczą, że można być silnym, ale trzeba również umieć nad sobą panować.

Jaka atmosfera panuje podczas treningów?

Ma być wesoło, ale robota musi być wykonana. Wszyscy się szanują i tworzymy zgraną drużynę. Organizujemy też wspólne wyjazdy na treningi do innych klubów, spływy pontonowe czy grille. To buduje relacje i sprawia, że jesteśmy nie tylko grupą spotykającą się na sali.

Co jest dziś największym wyzwaniem dla klubu?

Na pewno przydałaby się większa sala i nad tym pracujemy. Wyzwaniem jest też utrzymanie młodzieży przy treningach. Dzisiaj dużo czasu spędzają na telefonach, a czasami mają problem ze zwykłą rozmową. Sport daje im możliwość spotkania, wspólnego wysiłku i funkcjonowania w grupie.

Czy są w Warrior Factory zawodnicy, o których wkrótce możemy usłyszeć na większych arenach?

Na pewno Wiktor Urbański, Kuba Żurek czy Adrian Janas, który wyjechał obecnie do pracy w Niemczech, ale mam nadzieję, że wróci. Jest też kilku młodych zawodników, którzy dobrze się zapowiadają. Plany są proste: trenować i startować. Resztę pokaże czas.

Co wyróżnia Warrior Factory na tle innych klubów?

Nie traktujemy ludzi tylko jako opłaconych karnetów. Jeśli przychodzi mama z dzieckiem, które chce spróbować treningu, nie wymagamy od razu opłaty za pół roku. Najpierw trzeba zobaczyć, czy dziecku się spodoba.

Mamy różnorodne treningi, każdy może znaleźć coś dla siebie. I przede wszystkim robimy to z pasją. To jest moja pasja i myślę, że ludzie to doceniają.

Co daje Panu prowadzenie klubu?

Największą satysfakcję daje mi obserwowanie postępów zawodników i tego, jak zmienia się ich podejście do życia dzięki sportowi. Oczywiście sukcesy są ukoronowaniem pracy, ale równie ważny jest progres z treningu na trening i z walki na walkę.

Dobrym przykładem jest Łukasz Białas, który zaczynał u mnie jako dzieciak, a dziś sam prowadzi treningi i pomaga przy wyjazdach na zawody.