Złote Gody w Alwerni. Pół wieku razem.

W sali OSP w Alwerni świętowano Złote Gody – jubileusz par małżeńskich, które kroczą razem przez życie już od ponad 50 lat.

Na uroczystości miało pojawić się 20 par, jednak ze względów zdrowotnych ostatecznie spotkało się 17.

Wśród tegorocznych jubilatów znaleźli się: Irena i Jan Bazarnikowie, Teresa i Stanisław Cyganowie, Kazimiera i Wiesław Dudkowie, Halina i Krzysztof Fabisiowie, Janina i Julian Filipkowie, Krystyna i Stanisław Franczakowie, Bronisława i Krzysztof Jochymkowie, Monika i Czesław Krajkowie, Helena i Edward Madejowie, Krystyna i Augustyn Michalakowie, Zofia i Stanisław Noworytowie, Danuta i Ryszard Polakowie, Małgorzata i Zdzisław Rychlikowie, Teresa i Czesław Szpilowie, Józefa i Edward Tomczykowie, Lucyna i Jan Topólowie, Irena i Józef Urbańczykowie, Danuta i Tadeusz Zającowie, Urszula i Maciej Zemłowie (pan Maciej zmarł  po przyznaniu medalu) oraz Edwarda i Tomasz Zaorscy.

Jubilaci najpierw uczestniczyli we mszy świętej w Sanktuarium Bernardynów, a następnie odebrali odznaczenia oraz pamiątkowe dyplomy, które wręczyli: burmistrz Alwerni Beata Nadzieja-Szpila, poseł Mariusz Krystian, gwardian Sanktuarium Bernardynów o. Terencjan, skarbnik Dorota Pałka oraz kierownik Urzędu Stanu Cywilnego Justyna Hanc.

Pociąg do miłości

Monika i Czesław Krajkowie z Grojca poznali się w pociągu na trasie Chrzanów – Regulice. Ona jeździła do szkoły w Chełmku, on do pracy w chrzanowskiej fabryce lokomotyw.

– Ale jak się poznaliśmy, to już nie jeździłem do pracy, tylko do niej – wspomina z uśmiechem pan Czesław.

Pani Monika przyznaje, że mąż bardzo lubi żartować. – Humor musi mieć chociaż jeden – kwituje rozbawiona.

Pobrali się w 1975 roku, wychowali dwoje dzieci i doczekali się dwojga wnuków. Na rodzinnej działce pani Moniki wybudowali dom.

Spódniczka mini i nogi do nieba 

Irena i Jan Bazarnikowie z Poręby Żegoty są małżeństwem od 52 lat. Choć chodzili do tej samej szkoły, bliżej poznali się dopiero po latach.

– Chodziła w miniówkach. Miała ładne nogi i oddychać miała czym! – uśmiecha się pan Jan.

Dziś małżonkowie mają po 77 lat, dwie córki i wnuczkę. Przez lata zdążyli się doskonale poznać, więc doskonale wiedzą, o co najłatwiej o domową sprzeczkę.

– Nie sprząta po sobie, zostawia naczynia na stole zamiast włożyć do zmywarki, albo skarpetki nie tam gdzie trzeba – wylicza bez ogródek pani Irena.

Jej małżonek przyznaje za to, że żona go niczym nie denerwuje. Ma zresztą na to niezawodne sposoby:

– Nie ma mnie w domu! – odpowiada z błyskiem w oku, przypominając, że nadal pracuje zawodowo.

Pani Irena ceni sobie spokojne osiedle w Alwerni i dobrych sąsiadów. Na pytanie o zazdrość odpowiada krótko:

– Mam dobrego męża, nie mogę narzekać. Powodów do zazdrości nie było. 

Był nieśmiały, a teraz jest za bardzo!

Lucyna i Jan Topólowie również poznali się dzięki kolei. On jeździł do pracy do Trzebini, ona do Kościelca. Na pociąg pan Jan chodził z Grojca aż do Regulic Górnych.

– Pociągi były bardzo romantyczne – żartuje pan Jan. – Szkoda, że zlikwidowali tę linię. Młodzi pewnie poznają się teraz w busach.

Pan Jan nie od razu zdobył się jednak na odwagę przed wybranką serca.

– Wysłał do mnie swojego kolegę, bo sam nie miał odwagi. Był nieśmiały, a za to teraz jest za bardzo! – śmieje się pani Lucyna.

Pobrali się 30 sierpnia 1975 roku. Przez lata wspólnie pracowali przy domu, wychowywali dzieci i mierzyli się z codziennymi obowiązkami. Bywały ciche dni i sprzeczki, ale z czasem łatwiej było odpuścić. Pani Lucyna ma swoją prostą receptę na udane małżeństwo:

– Trzeba się kochać i miłować. Wybaczać. Nie mieć nic w zanadrzu. Ciche dni były… i minęły. Wiatr rozwiał je w momencie!

Najważniejsze, żeby zdrowie dopisywało

Nie ma jednej uniwersalnej recepty na pół wieku razem

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"8034"}

. Czasem początkiem wielkiej miłości jest wspólna podróż pociągiem, innym razem szkolna czy sąsiedzka znajomość. Później przychodzi budowa domu, dzieci, codzienne obowiązki i drobne sprzeczki.

Jubilaci nie udają, że przez te wszystkie lata było idealnie. Potrafią za to śmiać się z samych siebie i wspominać dawne czasy ze swobodą, ikrą i bez zbędnego zadęcia. Na kolejne lata życzą sobie przede wszystkim zdrowia. A jeśli przy okazji ktoś wreszcie nauczy się odkładać skarpetki na miejsce i wkładać naczynia do zmywarki – tym lepiej!