„Czy nasza wiara zostawia jakiś ślad?” Mocne słowa z Alwerni

W Sanktuarium Pana Jezusa Cierpiącego „Ecce Homo” w Alwerni odbyła się uroczysta Msza św. z okazji liturgicznego wspomnienia Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. Eucharystii przewodniczył bp Damian Muskus OFM. Alwernia jest jednym z trzech miejsc w Archidiecezji Krakowskiej, w których obchodzony jest Rok św. Franciszka.

W homilii bp Damian Muskus zwrócił uwagę, że najważniejszym pytaniem, jakie stawia przed nami przykład św. Franciszka, nie jest to, czy otrzymamy niezwykłe znaki, lecz czy nasza wiara będzie widoczna w codziennym życiu.

„Czy nasza wiara zostawia jakiś ślad?” – pytał biskup. Jak podkreślił, chodzi przede wszystkim o zmianę serca i postępowania: większą cierpliwość, współczucie, miłosierdzie, gotowość do przebaczenia i rezygnacji z własnych racji. Istotne jest również to, czy człowiek spotykający nas w trudnym momencie swojego życia może doświadczyć przez nas choć odrobiny dobroci Boga.

Stygmaty jako znak miłości

Alwernia była dla św. Franciszka miejscem modlitwy, ciszy i głębokiego spotkania z Chrystusem. To właśnie tutaj jego pragnienie naśladowania Jezusa osiągnęło szczególną głębię.

Bp Muskus podkreślił, że stygmaty były zewnętrznym znakiem wcześniejszej przemiany, która dokonała się w sercu Franciszka. Nie były początkiem jego relacji z Chrystusem, lecz jej ukoronowaniem. Franciszek chciał należeć do Jezusa całym swoim życiem, a nie tylko poprzez słowa i deklaracje.

To przesłanie pozostaje aktualne również dziś. Wiara nie jest jedynie zbiorem przekonań, ale drogą, która powinna wpływać na sposób, w jaki traktujemy innych ludzi.

Mniej rzeczy, więcej życia

Biskup zwrócił także uwagę na aktualność franciszkańskiego ubóstwa. Współczesny człowiek żyje w świecie nadmiaru – ma coraz więcej rzeczy, informacji i możliwości, a mimo to często doświadcza pustki i samotności.

Św. Franciszek przypomina, że szczęście nie musi oznaczać posiadania coraz większej liczby rzeczy. Ważniejsze jest odkrycie, dla kogo żyjemy i z kim chcemy dzielić swoje życie.

Franciszkańskie ubóstwo nie było pogardą dla świata, lecz drogą do wolności. Franciszek chciał być wolny od tego, co mogłoby zawładnąć jego sercem – wolny dla Boga i dla drugiego człowieka.

Zobaczyć człowieka

Kolejną lekcją płynącą z życia św. Franciszka jest sztuka prawdziwego spotkania. Przełomowym doświadczeniem dla niego było spotkanie z człowiekiem trędowatym. Franciszek odkrył wówczas, że spotkanie z Chrystusem nie pozwala pozostać obojętnym wobec cierpienia drugiego człowieka.

Dlatego – jak podkreślił bp Muskus – potrzebujemy zatrzymania się przy drugim człowieku, wysłuchania go i dostrzeżenia jego potrzeb. Dotyczy to szczególnie osób chorych, samotnych, słabych, odrzuconych czy po prostu trudnych w relacji.

„Kościół ma być miejscem opatrywania ran, a nie ich zadawania” – zaznaczył biskup.

Każdy ma swoją Alwernię

W homilii pojawiła się również refleksja nad cierpieniem. Każdy człowiek ma w swoim życiu własną „Alwernię” – miejsce choroby, kryzysu, samotności, trudnych relacji czy innych doświadczeń, których nie można łatwo usunąć.

Chrześcijańska nadzieja nie polega na obietnicy życia bez krzyża. Chodzi o to, aby człowiek nie pozostał z nim sam.

Św. Franciszek pokazuje, że nawet wtedy, gdy nie rozumiemy wszystkiego, możemy zaufać Bogu. Jego przykład przypomina również, że świętość nie oznacza ucieczki od świata. Przeciwnie – oznacza wejście w jego problemy z Ewangelią i próbę uczynienia go choć trochę bardziej ludzkim.

Wiara widoczna w codzienności

Na zakończenie bp Damian Muskus zachęcił, by spotkanie z Chrystusem prowadziło do konkretnej przemiany życia. Chodzi o więcej dobra niż zła, więcej przebaczenia niż osądzania i więcej uważności na drugiego człowieka.