Magdalena Radwańska w drodze po marzenia

– Ja się nigdy nie poddaję! Jak ktoś ma przewagę, walczę dalej – mówi Magdalena Radwańska, mieszkanka powiatu chrzanowskiego, absolwentka SOSW w Chrzanowie, uczestniczka Warsztatów Terapii Zajęciowej im. Brata Alberta i zawodniczka IKS START Kraków. W swoim debiucie na Mistrzostwach Świata w tenisie stołowym dla osób z zespołem Downa zajęła piąte miejsce w singlu i ósme w mikście. O sporcie, który uczy wygrywać i przegrywać, walce o wyjazd na mistrzostwa i kolejnym marzeniu – starcie w Meksyku – rozmawia z nią Renata Hejmo.

Udział w mistrzostwach świata – to brzmi dumnie.

– I jesteśmy bardzo dumni – my, zawodnicy, trenerzy i cały nasz klub IKS START Kraków. Prawdopodobnie jesteśmy jedyną w Polsce tak liczną grupą zawodników z zespołem Downa, którzy trenują w jednym klubie. W tym roku braliśmy udział w Mistrzostwach Świata w Sofii w Bułgarii. W różnych dyscyplinach wystartowało tam prawie 400 zawodników z 24 krajów. To był historyczny występ polskiej reprezentacji – po raz pierwszy w mistrzostwach świata wystąpili polscy tenisiści stołowi z zespołem Downa.

„Siedmiu Wspaniałych” – tak nazwaliście swoją drużynę. Kto ją tworzy?

– Małgorzata Sitko, Klaudia Dybczak, Bartosz Wardęga, Bartosz Sobol, Andrzej Samek, Dariusz Tekielski i ja. Polska reprezentacja w tenisie stołowym była najliczniejsza. Startowaliśmy w czterech konkurencjach: drużynowej, grze podwójnej, mieszanej oraz indywidualnej.

Wcześniej było pływanie, karate, narty. Skąd wziął się tenis stołowy?

– Uwielbiam pływanie. Treningi zwiększyły moją odporność i nauczyły samodyscypliny, a zawody – wytrwałości i czerpania satysfakcji ze sportu. Karate poprawiło moją sprawność, nauczyło uników i przewidywania ruchów przeciwnika.

Ja po prostu lubię wyzwania. Jestem twarda. Nawet kiedy coś mi nie wychodzi, próbuję dalej. Tak już mam.

Tenis stołowy pojawił się jeszcze w szkole. Wzięłam udział w zawodach. To był duży sprawdzian, ale też świetna zabawa. Dobrze zagrałam i pan Bogdan zaprosił mnie na zawody do Gdańska. I tak to się zaczęło.

Na klubowym profilu napisano o pani: „prawdziwy przykład sportowej determinacji i siły charakteru”.

– To bardzo miłe. W klubie tworzymy zgraną grupę zawodników, trenerów i rodziców. Razem świętujemy zwycięstwa i wspieramy się w trudnych chwilach. Jestem szczęśliwa, że tak dobrze zostałam przyjęta. Wiem, że mam wokół siebie przyjaciół, na których mogę liczyć.

Jak trafiła pani do IKS START Kraków?

– W ubiegłym roku zdobyłam srebrny medal podczas XXX Ogólnopolskiego Turnieju „Sprawni Razem” w Gdańsku. Do trenowania w Krakowie zachęciła mnie mama Andrzeja, jednego z zawodników. Porozmawiałam z rodzicami i w listopadzie pojechaliśmy do Krakowa.

Najpierw musiałam się sprawdzić. Zagrałam z trenerem Marcinem Skrzyneckim. Po meczu powiedział, że widzi we mnie potencjał. To było bardzo miłe zaskoczenie. Trenuję w Krakowie dwa razy w tygodniu. Rodzice wożą mnie na treningi i zawody. Byli też ze mną w Bułgarii.

Zanim jednak pojechaliście do Sofii, trzeba było ostro powalczyć.

– W kwietniu w Chrzanowie odbyły się Wojewódzkie Mistrzostwa Szkół i Ośrodków Specjalnych w Tenisie Stołowym, organizowane przez SOSW. Rywalizowało 40 zawodników, a wygrana była przepustką do kolejnego etapu. Zdobyłam pierwsze miejsce, reprezentując IKS START Kraków. Nasza drużyna przywiozła siedem medali.

Później były Indywidualne Mistrzostwa Polski Osób z Niepełnosprawnością w Gdańsku. Graliśmy każdy z każdym. W jednym z pojedynków rozegrałam pięć setów z Andrzejem z naszego klubu. Początek był trudny. Psułam piłki i myślałam, że nie odrobię strat. Ale ja się nigdy nie poddaję! Jak ktoś ma przewagę, walczę dalej. Ostatecznie w swojej kategorii zdobyłam złoty medal.

Kolejne złoto było w Krakowie.

– W maju, podczas I Międzynarodowego Turnieju Tenisa Stołowego dla Osób z Zespołem Downa o Puchar SIEMACHY Kraków 2026. Poziom był bardzo wysoki. Piłka za piłkę, set za set. W kategorii kobiet z zespołem Downa zdobyłam złoty medal.

Przed mistrzostwami świata pojawiła się jednak przeszkoda, której nie dało się pokonać przy stole. Zabrakło pieniędzy na wyjazd.

– To był bardzo trudny moment. Była szansa na start, ale nie mieliśmy pieniędzy. Potrzebowaliśmy ponad 70 tysięcy złotych na podróż, zakwaterowanie, transport i opłaty startowe.

Pan Paweł Samka, tata Andrzeja, wpadł na pomysł internetowej zbiórki. Był ,,motorem napędowym" w zdobywaniu funduszy. Oczywiście, angażowali się wszyscy rodzice. Na profilu „7 Wspaniałych na MŚ Sofia 2026” pokazywaliśmy drużynę i przygotowania, prosiliśmy o udostępnianie zbiórki i wpłaty.

Dzięki wielu dobrym ludziom zebraliśmy potrzebną kwotę i mogliśmy pojechać do Sofii. Bardzo wszystkim dziękujemy. Bez tej pomocy nasz wyjazd nie byłby możliwy.

I wreszcie Sofia. Po raz pierwszy reprezentowała pani Polskę na mistrzostwach świata. Co się wtedy czuje?

– Ogromną dumę. Nosiliśmy Białego Orła na koszulkach. Do dziś wspominamy ceremonię otwarcia i przemarsz reprezentacji. Kiedy ogląda się takie sceny w telewizji, serce bije mocniej. Ale kiedy sami maszerowaliśmy jako reprezentacja Polski, emocje sięgały zenitu.

Rodzice nam kibicowali. To była sportowa przygoda życia. Te chwile zostaną z nami na zawsze.

A potem zaczęła się walka przy stołach.

– Poziom był bardzo wysoki. Graliśmy z zawodnikami z całego świata, między innymi z Turcji, Egiptu, Arabii Saudyjskiej czy Meksyku. Prawdziwy pingpongowy zawrót głowy!

Zdobyliśmy ogromne doświadczenie, poznaliśmy różne style gry i nowe zagrania. To na pewno zaprocentuje podczas kolejnych zawodów.

Pani wynik okazał się najlepszym rezultatem polskiego teamu.

– W singlu zajęłam piąte miejsce. Przegrałam z późniejszą mistrzynią świata. Znalazłam się wśród ośmiu najlepszych zawodniczek świata w grze pojedynczej. Do tej pory trudno mi w to uwierzyć.

W grze mieszanej wspólnie z Andrzejem Samkiem dotarliśmy do ćwierćfinału i zajęliśmy ósme miejsce. W mikście przegraliśmy z parą, która później została mistrzem świata. To naprawdę wysokie lokaty na zawodach tej rangi. Nasz klub świetnie zadebiutował.

W sporcie, podobnie jak w życiu, nie zawsze się wygrywa. Jak pani radzi sobie z porażką?

– Kiedy przegrywam, czuję rozczarowanie, czasem nawet złość. Ale później zaczynam analizować: co zrobiłam źle, co mogę poprawić, żeby następnym razem było lepiej.

Porażka też jest dobrą lekcją, rodzajem treningu. Trzeba umieć sobie pozwolić na to, że czasem się przegra. Nie zawsze można wygrać. Po prostu.

Kto pomaga przejść przez trudniejsze momenty?

– Mamy bardzo mądrych i doświadczonych trenerów. W IKS START Kraków trenujemy pod okiem Marcina Skrzyneckiego, mistrza paraolimpijskiego z Londynu z 2012 roku, oraz Marty Smętek, wielokrotnej medalistki mistrzostw Polski i trenerki kadry narodowej. Bardzo polegam na ich doświadczeniu i wskazówkach. Mam też wielką, sportową rodzinę. I za to dziękuję koleżankom i kolegom z klubu, trenerom oraz rodzicom.

Czym więc jest prawdziwe mistrzostwo? Medalem? Miejscem w rankingu?

– Medale, wyróżnienia i punkty są ważne. Dają radość i motywują. Mam sporą kolekcję medali. Ale mistrzostwo to również pokonywanie stresu, własnych barier i ograniczeń.

Dla mnie prawdziwe mistrzostwo to znacznie więcej niż medal. To miłość do sportu, determinacja, rywalizacja fair play, szacunek dla przeciwnika i dla samego siebie. To hart ducha, walka do końca i podnoszenie się po porażkach.

Co teraz? Jest kolejne marzenie?

– Oczywiście. Kolejne mistrzostwa świata odbędą się w Meksyku. To nasz następny cel. Damy z siebie wszystko!