Jak wygląda praca położnej na oddziale noworodków

Żyła grubości nitki, wcześniak ważący niespełna kilogram i decyzje, które trzeba podejmować w ułamku sekundy. Praca położnej na oddziale neonatologicznym   wymaga nie tylko wiedzy i empatii, ale również niezwykłej precyzji oraz zdolności manualnych - mówi Wioletta Suska, specjalistka pielęgniarstwa neonatologicznego i położna koordynująca w Szpitalu Powiatowym w Chrzanowie.

 Zawsze chciała Pani zostać położną?

Od początku wiedziałam, że chcę być położną i pracować na sali porodowej. Los sprawił jednak, że trafiłam na neonatologię. Początkowo był to przypadek, ale bardzo szybko przekonałam się, że właśnie tutaj jest moje miejsce. Zaczynałam jako położna odcinkowa, a od wielu lat pełnię funkcję położnej koordynującej.

Na czym polega praca położnej na oddziale neonatologicznym?

Opiekujemy się noworodkami – zarówno zdrowymi, jak i wymagającymi leczenia oraz wcześniakami. Na nasz oddział trafiają dzieci ważące już około 800–900 gramów. Jesteśmy obecne przy porodzie i od pierwszych chwil czuwamy nad ich bezpieczeństwem. Jeśli dziecko rodzi się zdrowe, pozostaje z mamą w kontakcie „skóra do skóry”. Taki kontakt powinien trwać około dwóch godzin. W tym czasie obserwujemy jego stan. Gdy poród odbywa się przez cesarskie cięcie lub noworodek potrzebuje pomocy, wspólnie z lekarzem neonatologiem wykonujemy wszystkie niezbędne procedury i rozpoczynamy leczenie zgodnie z możliwościami naszego oddziału.

Jak wygląda typowy dyżur?

To dwanaście bardzo intensywnych godzin. Każdego ranka ważymy i badamy wszystkie noworodki, oceniamy ich oddech, temperaturę, kolor skóry i pozostałe parametry życiowe. Wykonujemy szczepienia, badania przesiewowe oraz wszystkie czynności zlecone przez lekarza.

Równie ważna jest praca z rodzicami. Uczymy karmienia piersią, prawidłowego przystawiania dziecka, pielęgnacji skóry, pępka i oczu oraz pokazujemy, jak wykonać pierwszą kąpiel. 

Do tego dochodzi obszerna dokumentacja medyczna. Każda wykonana czynność musi zostać dokładnie opisana. Nocne dyżury również są bardzo intensywne i wypełnione opieką nad dziećmi oraz wsparciem rodziców.

A czym różni się praca na sali intensywnej terapii noworodka?

To zupełnie inny świat. Wszystko zależy od stanu dziecka. Podajemy leki, pobieramy krew do badań, uczestniczymy w zakładaniu dostępów centralnych i obsługujemy specjalistyczną aparaturę.

Przy najmniejszych wcześniakach często pracują jednocześnie dwie położne. Dziecko może być podłączone do respiratora, drenów i cewników. Nawet zwykła zmiana pozycji wymaga ogromnej ostrożności i współpracy, aby niczego nie uszkodzić. 

Ogromne znaczenie mają również zdolności manualne. Żyła wcześniaka jest cienka jak nitka. Trzeba z niezwykłą precyzją założyć wenflon czy igłę. Bez doświadczenia i odpowiednich umiejętności nie da się pracować z najmniejszymi pacjentami.

Co jest najbardziej obciążające w tej pracy?

Przede wszystkim odpowiedzialność. Noworodek nie powie, że coś go boli. To my musimy wychwycić każdą zmianę – sposób oddychania, kolor skóry czy temperaturę dłoni i stóp. Nawet drobny szczegół może świadczyć o pogarszającym się stanie dziecka. Trzeba też umieć pracować z rodzicami. Mamy po porodzie są zmęczone, często przestraszone i pełne emocji. Czasem powiedzą coś pod wpływem stresu, ale doskonale to rozumiemy. Najczęściej po kilku dniach wracają i dziękują za pomoc.

Jak przez lata zmieniła się neonatologia?

Zmieniło się właściwie wszystko. Kiedy zaczynałam pracę, dokumentacja była wyłącznie papierowa, sprzęt znacznie skromniejszy, a wiele materiałów wielokrotnego użytku wymagało sterylizacji. Dziś dysponujemy nowoczesną aparaturą i sprzętem jednorazowym, a diagnostyka prenatalna pozwala znacznie wcześniej wykrywać wiele wad. Dzięki temu najcięższe przypadki trafiają od razu do ośrodków o najwyższym stopniu referencyjności.

Czy zawód położnej jest dziś odpowiednio doceniany?

Najbardziej doceniają nas rodzice i to jest dla nas najważniejsze. Największą satysfakcję daje wdzięczność mam oraz to, że polecają nas innym. Cieszą nas także wysokie miejsca oddziału w rankingach Fundacji Rodzić po Ludzku. To potwierdza, że rodzice dostrzegają nasze zaangażowanie i jakość opieki.

Staramy się pokazywać naszą codzienną pracę w mediach społecznościowych. Dzięki temu przyszli rodzice mogą wcześniej zobaczyć, jak wygląda pobyt na oddziale położniczym i neonatologicznym, a sam szpital staje się miejscem mniej stresującym i bardziej oswojonym. Przez Facebooka czy Instagrama chcemy trafić do osób w wieku 20-30 lat, bo to właśnie ta grupa wiekowa zostaje rodzicami.