Msza w kościele Przemienienia Pańskiego, uroczystości przed remizą przy ul. Floriańskiej, odznaczenia dla druhów, a wieczorem festyn i tańce z didżejem – tak mieszkańcy Libiąża Wielkiego (kiedyś nazywani "Wielkowsianami") świętowali 100-lecie Ochotniczej Straży Pożarnej. 

::video{"type":"single","item":"12462"}

Podczas jubileuszu często powtarzało się jedno zdanie: historia miejscowej straży jest jednocześnie historią całego Libiąża Wielkiego i kilku pokoleń rodzin związanych z tym miejscem.

O początkach jednostki opowiadał Łukasz Płatek, historyk i autor wydanej z okazji jubileuszu monografii „Libiąż Wielki i jego Straż”.

– Wyobraźcie sobie to miejsce sto lat i trzy dni temu. Rozwidlenie ul. Floriańskiej, szkoła, widok na kościół, naprzeciwko piekarnia, parku jeszcze nie ma. I ośmiu młodych mężczyzn, którzy stoją dokładnie tutaj i zastanawiają się nad założeniem straży – mówił.

Wśród założycieli byli Jan Filipek, Stanisław Mołata, Benedykt Mołata, Henryk Latko, Franciszek Matysik, Jan Grochal, Stanisław Poznański i Jan Bochenek. Większość miała niewiele ponad 20 lat.

Pierwsza strażnica była drewnianą szopą. W środku mieściła się sikawka i kilka węży. Gdy rozlegał się alarm – dźwięk trąbki albo uderzenia w szynę – druhowie zbierali się i jechali do pożaru konnym zaprzęgiem.

Jak przypominano podczas uroczystości, założenie własnej straży było dla mieszkańców poważnym zobowiązaniem. Wielu z nich działało wcześniej w OSP Libiąż Mały i wiedziało, że służba oznacza gotowość praktycznie przez całe życie.

Jednostka szybko się rozwijała. Już w 1929 roku powstała żeńska drużyna pożarniczo-sanitarna – jedna z pierwszych w województwie krakowskim. Przy OSP działała też sekcja piłkarska, organizowano festyny, zabawy i uroczystości, z których dochód przeznaczano na budowę nowej remizy.

Murowany budynek strażnicy stanął w 1937 roku. Jeszcze przed wojną pojawiła się tam motopompa i pierwszy samochód do jej przewożenia.

Po wojnie straż odbudowywano głównie społeczną pracą i pomysłowością druhów. Jedną z historii przypomnianych podczas jubileuszu była ta o pierwszej powojennej motopompie sprowadzonej z Zakopanego. Zapłatą za sprzęt była...wyremontowana przez strażaków mobilna drabina znaleziona wcześniej przy drodze w Libiążu.

Z czasem w jednostce pojawiły się kolejne samochody pożarnicze. Rozbudowywano też strażnicę. Jak wspominali mieszkańcy, po pracy zawodowej przychodzili pomagać całymi rodzinami. Przez lata remiza stała się jednym z ważniejszych miejsc życia społecznego w Libiążu Wielkim – odbywały się tam wesela, zabawy i spotkania mieszkańców, działało też Koło Gospodyń Wiejskich.

Od 11 lat prezesem OSP jest Marek Cygan. W sobotnich uroczystościach uczestniczył także Jan Wojtal – jego poprzednik i jedyny żyjący były prezes jednostki. Ze strażą związany jest od 65 lat. Najpierw był kierowcą, później działał w zarządzie, a następnie został prezesem.

Podczas jubileuszu OSP Libiąż została odznaczona Złotym Znakiem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. Odznaczenie przyznano za zasługi dla ochrony przeciwpożarowej i działalności społecznej. Jednostka otrzymała także od samorządu wojewódzkiego Nagrodę Samorządu Województwa Małopolskiego Złoty Medal Polonia Minor za dotychczasową działalność na rzecz ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej oraz wieloletnią służbę i pracę na rzecz Małopolski i Małopolan. Ponadto, odsłonięto tablicę pamiątkową "1926-2026" dla upamiętnienia społecznego zaangażowania pokoleń strażaków ochotników w setną rocznicę założenia Ochotniczej Straży Pożarnej w Libiążu Wielkim.